Eklektyzm to kierunek istniejący nie tylko w sztuce, muzyce i filozofii, ale także w literaturze.

Mieliśmy bardzo mroźny koniec stycznia i początek lutego. Na Litwę i do Polski napłynęło zimne powietrze znad Arktyki. W związku z chłodami często słyszymy powiedzenie „siarczyste mrozy”. Dlaczego mrozy są siarczyste?

Ślady po 630 tys. mielerzach – dawnych konstrukcjach do wypalania węgla drzewnego – znaleźli naukowcy na terenie Polski.

Badania psychologiczne potwierdzają, że ludzie z silnymi relacjami przyjacielskimi są szczęśliwsi, mniej zestresowani i żyją dłużej. Wspólne rozmowy, śmiech czy nawet milczenie w zrozumieniu powodują, że w naszym organizmie spada poziom kortyzolu – hormonu stresu – a wzrasta oksytocyna, która buduje poczucie bezpieczeństwa i więzi. Przyjaźń to nie tylko emocjonalny komfort. To także realny zasób psychiczny, który: wzmacnia poczucie własnej wartości, pomaga radzić sobie z trudnościami, chroni przed poczuciem samotności, motywuje do rozwoju i troski o siebie.

W pierwszą niedzielę lutego obchodzony jest Światowy Dzień Cepelinów. Dla Litwinów na całym świecie kojarzą się cepeliny z narodową kuchnią litewską.

Jest ich mnóstwo, pochodzą z różnych krajów i sprawiają trudności w wymowie – nazwy marek i produktów. Jak wymawiać nazwy obcych marek.

29 stycznia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Puzzli. Za twórcę pierwszych puzzli uważany jest John Spilsbury, żyjący w XVIII wieku londyński grawer i kartograf. W założeniu miała to być pomoc naukowa do nauki geografii - puzzle miały formę mapy, która była podzielona na części do samodzielnego złożenia. Pomysł się przyjął i wkrótce zaczęły powstawać puzzle do nauki innych przedmiotów.

Model szkoły, który znamy dziś, ma swoje korzenie w Prusach sprzed ponad dwustu lat. Powstał jako odpowiedź na potrzeby państwa, które chciało wychować zdyscyplinowanych, posłusznych obywateli. Już na początku XVIII wieku wprowadzono tam obowiązek szkolny, obejmujący naukę czytania, pisania i liczenia.

Geneza frazeologizmu „mydlić oczy” sięga czasów jagiellońskich i wiąże się z historyczną anegdotą.

Mowa ciała to jeden z najważniejszych, a jednocześnie najmniej uświadamianych elementów komunikacji międzyludzkiej. To ona w dużej mierze decyduje o tym, jak jesteśmy odbierani – czy budzimy zaufanie, sympatię, czy raczej dystans i niepewność. Co istotne, komunikaty niewerbalne działają nieprzerwanie: nawet wtedy, gdy milczymy, nasze ciało „mówi” za nas.