„Brytyjczycy protestują po zabójstwie Nowaka”, „Brytyjczycy się budzą”, „Brytyjski naród płonie z oburzenia”, takie i podobne zagłówki artykułów ukazały się w angielskiej prasie, gdy ta komentowała głośne na Wyspach zabójstwo Henrego Nowaka, studenta polskiego pochodzenia, przez sikha Vickruma Digwę.

Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski nadał jednej z jednostek sił zbrojnych swego kraju imię „Bohaterów UPA”. Tłumaczył przy tym, że zrobił to „w celu przywrócenia historycznych tradycji narodowego wojska” oraz za wzorowe wykonanie zadań podczas trwającej wojny z Rosją. Reakcja ze strony Polski, której obywateli UPA eksterminowała na Wołyniu podczas II wojny światowej masowo i z niespotykanym barbarzyństwem, tym razem była szybka i ostra.

Wilno wzorowało się na Krakowie od czasów powstania Unii Polsko-Litewskiej. Kopiowało rozwiązania architektoniczne, podpatrywało nowinki, starało się doganiać cywilizacyjnie. Dziś też Wilnianie, mniemam, mogliby pozazdrościć Krakowianom demokracji, spróbować skopiować jej matryce...

6 maja br. prezydent USA Donald Trump podpisał dokument pod tytułem „Nowa narodowa strategia antyterrorystyczna USA”. W dokumencie amerykański przywódca Europę określa mianem „inkubatora” ekstremizmu. Europejski ekstremizm porodziły dwa zjawiska: nielegalna masowa migracja z obcych kulturowo krajów oraz „gwałtowne ruchy lewicowe”. Obydwa walnie przyczyniają się do wzrostu ryzyka zamachów terrorystycznych na Zachodzie.

7 maja w Anglii, Szkocji i Walii mają się odbyć wybory komunalne. Wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, iż na Wyspach ma dojść do politycznego trzęsienia ziemi. Dwie główne partie brytyjskiej demokracji Partia Pracy (laburzyści) oraz konserwatyści (torysi) jednocześnie popadły w głęboki kryzys, a ich turbulencje polityczne przyczyniły się do gwałtownego wywindowania się w sondażach Partii Reform UK Nigela Farage, głównego architekta Brexitu.

Mongolia, jak nas uczono onegdaj – jeszcze w czasach zastoju breżniewskiego w szkole podstawowej, była jedynym państwem na świecie, które potrafiło przeskoczyć z ustroju feudalnego od razu do socjalizmu, pomijając po drodze ustrój kapitalistyczny. Dziś, gdy to mi się przypomniało, z uśmiechem traktuję wynalazki intelektualne radzieckich myślicieli, którzy na potrzeby towarzyszy partyjnych ukuli mit powabu ustroju socjalistycznego, wyższego pod względem rozwoju od kapitalizmu, co udowodnili właśnie koczujący po stepach mongolscy pasterze owiec, jaków i koni. A nasunęło się mi to pytanie przy okazji analizowania wyborów parlamentarnych w Bułgarii – kraju, który też (jak wiele innych z tego regionu) dokonał nagłego przeskoku z ustroju rozwiniętego socjalizmu do liberalnej demokracji.

Jeszcze w czasach pandemii rządząca wówczas na Litwie konserwatywno-liberalna koalicja próbowała za wszelką cenę zalegalizować w kraju związki partnerskie tej samej płci. „Laisves” partia swój główny, życiowy można by rzec, postulat forsowała groźbą, szantażem i podstępem (głosowanie nad projektem zarządziła w czasie kwarantanny kilku posłów o konserwatywnych poglądach). I nic. Wniosek upadł, zabrakło dwóch głosów.

Prezydent Gitanas Nausėda po raz kolejny w ostatnich miesiącach zaprosił do swego pałacu przedstawicieli rządu, by omówić tematykę zaostrzenia prawa migracyjnego w naszych kraju.

W miniony weekend stało się to, co wielu ekspertów od Bliskiego Wschodu wieszczyło od dawna. Stany Zjednoczone oraz Izrael zaatakowały Iran po tym, gdy na rozmowach ostatniej szansy w Genewie irańscy negocjatorzy odmówili wyrzeczenia się swego programu nuklearnego. Steve Witkoff, specjalny wysłannik Donalda Trumpa, dziwił się zachowaniom Persów w obliczu tak potężnych sił amerykańskich ściągniętych na Bliski Wschód domniemując, że chcą za wszelką cenę skonstruować własną bombę atomową.

W ostatnim swym komentarzu, relacjonując najważniejsze przesłania z 62. Monachijskiej Konferencji Bezpieczeństwa, pisałem o rowie przepaści pomiędzy dzisiejszą lewicowo-liberalną Europą, a Stanami Zjednoczonymi pod rządami konserwatywnej administracji. Ów rów powstał w skutek skrajnie odmiennego definiowania podstawowych wartości po obu stronach Atlantyku, co przyczynia się do głębokich podziałów w świecie Zachodu.