Napięte relacje pomiędzy Warszawą a Wilnem są faktem. Każdy, kto interesuje się spawami Wileńszczyzny dobrze wie, że władze litewskie od wielu lat prowadzą konsekwentną politykę zmierzającą do wynarodowienia i zasymilowania Polaków, którzy są najliczniejszą mniejszością narodową na Litwie, do tego autochtoniczną, a na Wileńszczyźnie stanowią większość mieszkańców. Także w samym stołecznym Wilnie odsetek Polaków wciąż utrzymuje się na wysokim poziomie. Wydaje się więc oczywiste, że w tej sytuacji każdy kierujący się rozsądkiem i przyzwoitością polityk, dziennikarz czy publicysta z Polski, powinien wpierać dążenia Polaków z Litwy do zachowania polskiej tożsamości, którą pomimo wszelkich zawiłości historycznych udało im się utrzymać do dziś. Okazuje się jednak, że nie wszyscy podzielają takie widzenie rzeczywistości.

Spór o Trybunał Konstytucyjny w Polsce, który polskie elity niech rozwiążą same bez niczyjej bratniej pomocy, wymusił na mnie pytanie natury generalnej: czy godzimy się jako suweren, by kilku-, kilkunastoosobowe grono nawet najmędrszych prawników decydowało o wszystkim, czy próbujemy jednak Mędrców czasami mitygować.

Komisja Europejska zainteresowała się konstrukcją tzw. podatku bankowego tuż po jego wprowadzeniu, a w sprawie tzw. podatku od supermarketów zaprotestowała już na etapie prac nad tym podatkiem.

Istnienie Unii Europejskiej jest niemożliwe bez uwzględnienia wartości chrześcijańskich, uważa eurodeputowany, przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie (AWPL) Waldemar Tomaszewski. Jego zdaniem właśnie w tym obszarze tkwi źródło rozbieżności pomiędzy nowymi władzami Polski a Komisją Europejską.

Gdy usłyszałam, że trwają akcje wsparcia uchodźców, postanowiłam sprawdzić, czy swoje poparcie można wyrazić w sieciach społecznościowych. Na portalu Facebook szukałam tej możliwości na różne sposoby, ale ciągle znajdowałam to samo: „Nie dla uchodźców", „Za Litwę bez uchodźców" itp. Dlaczego tak jest? Być może, ukrywając się w przestrzeni wirtualnej, łatwiej jest potępiać, negować, krytykować?

Litewscy pedagodzy są najmniej zarabiającymi pracownikami oświaty w całej Europie, przynajmniej tak twierdzą na podstawie swoich wyliczeń resortowi związkowcy w naszym kraju. Mizerne, uwłaczające godności pensje zmusiły więc nauczycieli do strajku. Tymczasem premier Algirdas Butkevičius, tłumacząc się opozycji z zaistniałej sytuacji, winę za wszystko próbował zwalać... na niewidzialną rękę Rosji.

„Dramat zakończony" – zaćwierkała na Twitterze Dalia Grybauskaitė podsumowując gorące negocjacje w Brukseli na temat dalszego członkostwa Wielkiej Brytanii w UE.

Jeszcze dosłownie kilka tygodni wstecz część naszej elity politycznej zamartwiała się nad stanem demokracji w Polsce, o czym zresztą pisaliśmy. Dziś ta sama elita drze niemal szatki po rejtanowsku grzmiąc o „erozji demokracji" już nie u zachodniego sąsiada, tylko u nas, na Litwie.

Ciekawa jestem, kogo też litewskie sądy będą niebawem włóczyć za to przestępstwo przeciwko litewskiemu językowi? Mera Wilna Remigijusa Šimašiusa czy też honorowego obywatela naszej stolicy – Islandczyka Baldvina Hannibalssona?

Może trochę nieświątecznie, ale, wymuszony okolicznościami, chciałbym w dzisiejszym komentarzu odnieść się do kwestii umiejscowienia na mapie Wilna pomnika litewskiemu Patriarsze odrodzenia narodowego Basanavičiusowi.