Konflikt, który wybuchł w związku z budową szkoły katolickiej w dzielnicy Zameczek w Wilnie, ukazał na wiele luk w naszej wiedzy, dotyczącej spraw wiary. Ludzie pytali: komu jest potrzebna taka szkoła? Co w ogóle dzieje się w szkołach katolickich, czy uczniowie w nich tylko się modlą, czytają Pismo Święte i wkuwają na pamięć dogmaty wiary? Kiedy społeczeństwu brakuje wiedzy, nic dziwnego, że powstają takie pytania. Nie ma nic złego w niewiedzy. Wiara, religia są nam potrzebne, żeby odpowiedzieć na wszystkie nurtujące nas pytania.

Co to jest rodzina?

W niedzielę centra handlowe powinny być nieczynne. Po co tam iść w święty dzień? Towary są drogie, ich jakość zła, sprzedawcy zmęczeni. Poza tym my, chrześcijanie, mamy inne obowiązki.

Wydaje się, że istnieją setki sposobów, aby być nieszczęśliwym na Litwie, ale pierwszy z nich – to niskie dochody. Jeśli zarabiasz „minimum”, to znaczy, że spożywasz wyłącznie przecenione produkty żywnościowe, jesteś ciągle zły, codziennie od rana do wieczora po cichu przeklinasz władzę, a w sieciach społecznościowych narzekasz, że „niemożliwie dłużej żyć, otrzymując tak mało".

Nie zawracajcie sobie głowy tym, czego wasze dziecko nauczy się w szkole. Bowiem to, czego ono tam się dowie, nie jest najważniejsze.

Jak kiedyś w sklepie Maxima w Rydze dach się zawalił, tak teraz wali się ich strategia marketingowa. Nagle, lotem błyskawicy i nieporadnie.

Boże Narodzenie w tym roku było najsmutniejsze.

Większość posłów na Sejm kadencji 2016-2020 już powinna zacząć wylewać łzy. Dlaczego, zapytacie? Otóż wyborcy głosowali na nich jedynie wiedzeni złością i chęcią zemsty.

W wygłoszonym 9 czerwca rocznym orędziu Dalii Grybauskaitė mówi się nie o polityce naszego kraju, społeczeństwie i dążeniach na przyszłość. Moim zdaniem, tym razem prezydent upowszechniła wiadomość o sobie. A ona jest bardzo prosta - głowa państwa jest zmęczona.

Gdy usłyszałam, że trwają akcje wsparcia uchodźców, postanowiłam sprawdzić, czy swoje poparcie można wyrazić w sieciach społecznościowych. Na portalu Facebook szukałam tej możliwości na różne sposoby, ale ciągle znajdowałam to samo: „Nie dla uchodźców", „Za Litwę bez uchodźców" itp. Dlaczego tak jest? Być może, ukrywając się w przestrzeni wirtualnej, łatwiej jest potępiać, negować, krytykować?