„Decyzja jest pozytywna i trzeba to wyraźnie podkreślić. Generalnie sprawy jednak nie rozstrzyga. Do zapisywania nazwisk zostały wprowadzone trzy litery: „w”, „x” i „q”. Polacy liter „x” i „q” raczej w nazwiskach nie mają, więc w zasadzie otrzymaliśmy jedną literę. W polskiej pisowni i gramatyce mamy o wiele więcej liter, naliczyliśmy ich 9 (ć, ł, ń, ó, ś, ź, ż, dź, dż), które nie pojawiają się w alfabecie litewskim (…), tak więc nazwiska większości Polaków w dalszym ciągu nie będą zapisywane oryginalnie” – powiedział europoseł Waldemar Tomaszewski, przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związek Chrześcijańskich Rodzin, w środowej audycji „Aktualności dnia” na antenie Radia Maryja.

Początek nowego roku na Litwie zdecydowanie minie pod agendą pisowni nazwisk. Stało się tak za przyczyną rządzących, którym wreszcie zechciało się chcieć zająć się projektem Ustawy o pisowni nielitewskich nazwisk i – być może – to chcenie nie będzie tylko chceniem (choć,  rzecz najoczywistsza,  gwarancji żadnych nie ma). A ponadto rząd w osobie minister sprawiedliwości Eweliny Dobrowolskiej operatywnie rozprawił się z problemem nazwisk osób transpłciowych, cokolwiek to oznaczałoby. Minister sprawiedliwości, nie pytając zdania Sejmu, jednozgodnie podpisała rozporządzenie, na mocy którego osoba biologicznie męska będzie mogła pozyskać imię i nazwisko żeńskie, i – rzecz jasna –  odwrotnie osoba żeńska nabędzie też analogiczne prawo.

Równo przed 30 laty – podczas wizyty na Litwie ministra spraw zagranicznych Polski Krzytsztofa Skubiszewskjiego w dniach 12-14 stycznia 1992 roku – w Wilnie została podpisana Deklaracja o przyjaznych stosunkach i dobrosąsiedzkiej współpracy pomiędzy Rzeczypospolitą Polską i Republiką Litewską.

W dniu 13 stycznia Litwa obchodzi Dzień Obrońców Wolności. Tragiczne i heroiczne styczniowe dni oraz determinacja ludzi – zginęło 14 osób – tradycyjnie upamiętnia się zapaleniem świec w oknach oraz ognisk w miejscach, gdzie się rozgrywały najbardziej dramatyczne wydarzenia. Powracając pamięcią do tragicznych wydarzeń sprzed 31 lat warto przypomnieć o postawie Polaków na Litwie w obliczu sowieckiego zagrożenia.

Minął nam szybciej niż zwykle pandemiczny rok 2021. Nastąpił rok 2022. Jaki będzie? Z jakimi wyzwaniami przyjdzie nam w nim zmierzyć się?

„Choć dziś ukształtowany na mitach i fikcjach świat szydzi z ojców i ojcostwa, stara się na wiele sposobów zabić misję ojców, jaka faktycznie w nich jest, to właśnie ojcowie, a nie kto inny, mogą skutecznie dać opór truciźnie płynącej z mediów i zabijającej w dzieciach rozum. Dlatego ojcowie muszą ratować rozum, dając swym dzieciom prawdę, bo rozum dziecka (jak każdy rozum) karmi się prawdą, a nie medialnymi ściekami” – powiedział dr hab. Paweł Skrzydlewski, filozof, rektor Akademii Zamojskiej, w felietonie z cyklu „Spróbuj pomyśleć” na antenie Radia Maryja.

Tradycyjnie już niejako na koniec roku pochylamy się w tej rubryce nad podsumowaniem wydarzeń, jakie zaskoczyły nas najbardziej w mijającym 2021 roku. Innymi słowy, wybieramy (zupełnie arbitralnie, rzecz jasna) top największych absurdów mijającego roku.

Parlament Europejski jest jednym z najważniejszych organów Unii Europejskiej, w którym zasiada 11 posłów z Litwy. Parlament jest ważnym forum debaty politycznej i miejscem podejmowania decyzji na szczeblu UE. Większość posłów należy do grup politycznych (frakcji), którzy zrzeszają się nie na zasadzie kraju pochodzenia, tylko poglądów politycznych. Jedną z frakcji jest w PE Grupa Europejskich Konserwatystów i Reformatorów (EKR), w której jako jedyny z Litwy zasiada Waldemar Tomaszewski, przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie-Związku Chrześcijańskich Rodzin (prosimy nie mylić z naszymi „konserwatystami” G. Landsbergisa, którzy należą w Parlamencie Europejskim do frakcji EPP i w swej działalności przypominają bardziej liberałów). EKR podkreśla potrzebę reformy Unii, tak aby służyła ona obywatelom, a nie brukselskim biurokratom. Opowiada się za funkcjonowaniem Unii w oparciu o tradycyjny, europejski dorobek prawny i kulturowy oraz postuluje powrót do korzeni, czyli wartości chrześcijańskich. EKR opowiada się również za współpracą wolnych państw, przeciwstawia się natomiast budowie superpaństwa unijnego.

Zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Przy tej okazji warto przemyśleć, jak w życiu społecznym i politycznym należy bronić prawdziwych wartości. Patrząc na współczesny świat, a szczególnie na europejską przestrzeń życia publicznego, widać wyraźnie, że wartości chrześcijańskie i sprawy dotyczące wiary, zwłaszcza katolickiej są coraz bardziej lekceważone, spychane na margines, ośmieszane, a nawet zwalczane w przestrzeni publicznej. Ma to oczywisty związek z postępującą ateizacją społeczeństwa zachodniego, a na gruncie europejskim z sukcesywnym oddalaniem się naszego kontynentu od korzeni chrześcijańskich, czyli odejściem od cywilizacji łacińskiej na rzecz libertyńskiego, lewicowo-nihilistycznego światopoglądu, który jest urzeczywistnieniem idei wolnomularskich, od kilkuset lat zatruwających umysły Europejczyków. Ich celem jest materializacja hasła novus ordo seclorum, czyli nowy prządek rzeczy, głoszonego przez masoński Zakon Iluminatów, założony przez Adama Weishaupta (1748-1830) pod koniec XVIII wieku. Środkiem do realizacji tego przewrotnego celu jest konsekwentny i systematyczny atak na Kościół katolicki oraz na organizacje społeczne czy polityczne nawiązujące do jego nauki społecznej. Stąd tak ważny jest dzisiaj aktywny udział katolików w życiu publicznym i troska o powrót Europy do swoich korzeni, jako antidotum na postępującą dechrystianizację.

Komisja Europejska opublikowała wewnętrzny poradnik „komunikacji inkluzywnej” z wymienionymi określeniami, których należy unikać, by nikogo nie obrazić. Dziennik „Le Figaro”, który dotarł do poradnika, pisze, że wśród słów obraźliwych znalazło się również Boże Narodzenie, które musi być wobec tego usunięte z nowomowy brukselskich klerków.