Święto Ofiarowania Pańskiego przypada czterdziestego dnia po Bożym Narodzeniu. Jest to pamiątka ofiarowania przez Maryję i Józefa ich pierworodnego syna Jezusa w świątyni jerozolimskiej i dokonania przez Matkę Bożą obrzędu oczyszczenia.
Opis tej uroczystości znajdziemy w Ewangelii według św. Łukasza. Na pamiątkę ocalenia pierworodnych synów Izraela podczas niewoli egipskiej każdy pierworodny syn u Żydów był uważany za własność Boga. Dlatego czterdziestego dnia po jego urodzeniu należało zanieść syna do świątyni w Jerozolimie, złożyć go w ręce kapłana, a następnie wykupić za symboliczną opłatą lub ofiarować parę synogarlic lub 2 młode gołębie. Równocześnie z obrzędem ofiarowania i wykupu pierworodnego syna łączyła się ceremonia oczyszczenia matki dziecka.
Ofiarowanie Pańskie należy do najdawniejszych świąt chrześcijańskich. Było obchodzone w Jerozolimie już w IV w.
W Kościele zachodnim święto zostało wprowadzone dwa wieki później. W Rzymie w tym dniu odbywała się najstarsza maryjna procesja, której uczestnicy nieśli zapalone świece. Prawdopodobnie ta procesja do bazyliki Matki Bożej Większej nadała świętu Pańskiemu charakter maryjny.
Od X wieku rozpowszechnił się obrzęd święcenia w tym dniu świec, których płomień symbolizuje Jezusa – Światłość świata.
W Polsce i na Litwie święto ma charakter zdecydowanie maryjny – Matki Bożej Gromnicznej. Tak jak Maryja wniosła Jezusa do świątyni jerozolimskiej, tak też przynosi światło wierzącym. W kościele dokonuje się poświecenia gromnic. Według dotychczas żywotnych wierzeń ludowych, gromnica ma niezwykłą moc odwracania gromów i błyskawic, a zapalona przy osobie umierającej, ma powodować jej lekką śmierć.
2 lutego w Kościele powszechnym przypada też Światowy Dzień Życia Konsekrowanego, ustanowiony przez papieża Jana Pawła II. Siostry i bracia zakonni, podobnie jak Jezus w świątyni Jerozolimskiej, ofiarowują swoje życie na wyłączną służbę Bogu.
