Na rok przed wyborami parlamentarnymi liderzy wspomnianych partii mają powody do zmartwień, jako że poparcie dla ich ugrupowań zaczyna niebezpiecznie przybliżać się do 5-procentowej kreski. Politolodzy po przerwie wakacyjnej zaczynają więc gdybać nad możliwymi dalszymi scenariuszami politycznymi w naszym kraju. Według nich słabnące partie mogą nawet zdecydować się na opuszczenie koalicji rządzącej, która „tuczy" socjaldemokratów, a jednocześnie mocno osłabia „darbietisów" i „paksistów". Innym wyjściem dla outsiderów politycznych jest, według ekspertów, „kupowanie" nowych, popularnych twarzy w rodzimych sferach publicznych, co może dać, niech i krótkotrwały efekt, dla popularności ich partii.

Moim zdaniem, wariant pierwszy jest bardzo mało prawdopodobny. Parlamentarzyści – zarówno PP, jak i PiS - kadencję będą starali się „dowieźć" do końca ze względów wybitnie pragmatycznych. Póki mają słabe rankingi, trwać u władzy będą choć i w szczątkowym stanie, jako że wybory dla nich – to jak wróżenie przez babkę na dwoje. W roku przedwyborczym będą raczej próbować poprawić mocno nadszarpniętą w oczach wyborców reputację przede wszystkim poprzez różnego rodzaju akcje populistyczne.

Dla partii Uspaskicha jest to szczególnie aktualne, zwłaszcza że sam lider ma już tylko jedyny cel w życiu – uniknięcie stroju w pasiakach. Partia więc musi powoli się transformować w ugrupowanie postuspaskichowego, co łatwe zgoła nie będzie. Więc aby się nie stało jak w tej piosence „wyschła trawa, uwiędły kwiatki", sieroty powiktorowe bardzo się starają. Czasami tak bardzo, że same sobie strzelają w piętę.

W rejonie wileńskim, dla przykładu, posłanka Vilija Filipovičienė wręcz w rolę gogolowskiego rewizora się wcieliła i rewiduje co tydzień coraz to nową podstołeczną miejscowość. Na zebrania, co prawda, trudno jest skrzyknąć chętnych, dlatego – jak gadają znawcy – czasami trzeba imać się i metod ekstraordynaryjnych. Po takich poczynaniach elektorat na ogół bywa bardzo „zmęczony", z trudem obraca językiem. A że myśli też bywa zebrać ciężko, to pytania często wyczytywane są z kartek. A czy trawa na cmentarzu została pokoszona? Czy lampki na każdym słupie są zawieszone, a podziurawione drogi załatane? Słowem „izwiestije" staje się „prienieprijatniejszoje" dla każdego starosty, którego gminę zamierzy zrewidować posłanka PP. Filipovičienė bowiem, zamiast zdać zgodnie z dobrą tradycją parlamentarną sprawozdanie wyborcom z trzechletnich osiągnięć bycia u władzy, na ogół przepytuje na zebraniach miejscowych starostów. Przy czym farsa odbywa się, o zgrozo, nie w języku państwowym, tylko właśnie Gogola. Warto nadmienić, że Filipovičienė jeszcze przed niespełna rokiem jako kandydatka na mera rejonu wileńskiego w audycji przedwyborczej transmitowanej w TV deklarowała, że jest za tym, by w przestrzeni publicznej używać tylko języka państwowego. A tu proszę... Przed wyborami to nawet jej wargi nie pierzchną od „nevalstybinės kalbos".

Nowy sezon polityczny w naszym kraiku ogłaszamy zatem za otwarty. Pytania o trawę na cmentarzu są oczywiście ważne, mniemam jednak, że w nowym sezonie posłom przyjdzie się zmierzyć z bardziej egzystencjalnymi zagadnieniami, które czekają Litwę i całą Europę. Na przykład, czy język arabski już zrobić drugim państwowym, czy jeszcze trochę poczekać.

Partii Pracy i innym populistom życzymy zatem sprawniejszego refleksu politycznego...

Tadeusz Andrzejewski