Przygotują też projekt uchwały w sprawie upamiętnienia zasług prof. Kazimierza Pelczara w 75. rocznicę śmierci.
Kazimierz Pelczar (1894-1943) – polski lekarz, naukowiec, onkolog, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, prekursor onkologii w Polsce. Autor ponad 85 prac naukowych z zakresu różnych dziedzin medycyny i założyciel pierwszego w przedwojennej Polsce centrum onkologii – Miejskiego Zakładu Badawczo-Leczniczego Wileńskiego Komitetu do Zwalczania Raka w Wilnie.
Pelczar urodził się 2 sierpnia 1894 w Truskawcu (obecna Ukraina). Skończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W 1930 roku został zaproszony przez Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym, kierował Katedrą Patologii Ogólnej Wydziału Medycznego oraz Wydziałem Bakteriologii. Pod jego kierownictwem Wydział Medycyny USB rozwinął się, wydając wiele ważnych publikacji naukowych i kształcąc studentów którzy zostali później znanymi lekarzami i pracownikami uczelni wyższych. W 1936 zorganizował 4. Międzynarodowy Kongres Walki z Rakiem w Wilnie.
W latach okupacji niemieckiej w Wilnie został aresztowany w nocy z 16 na 17 września 1943 jako jeden ze stu zakładników w sprawie wykonania przez ruch oporu wyroku śmierci na funkcjonariuszu litewskiej policji bezpieczeństwa Saugumy i agencie Gestapo, Marianasie Padabasie. Kazimierz Pelczar został następnego dnia rozstrzelany wraz z 10 innymi Polakami, m.in. z profesorem prawa USB Mieczysławem Witoldem Gutkowskim w egzekucji masowej w Ponarach pod Wilnem.
Na podst. senat.gov.pl, wikipedia.pl
