Szykuje się niezły kabaret. Może się zdarzyć, że prezydent Dalia Grybauskaitė będzie musiała desygnować na premiera człowieka, który, jej zdaniem, „reprezentuje niski poziom polityczny” i „nie jest świadom swojej osobistej odpowiedzialności”.

A jednak są z innej planety. Nasi politycy. Czy to panujący, czy to władzę tracący, czy właśnie dziarsko przebierający do owej „panienki” nogami. Ich niewiedza o społeczeństwie jest porażająca. Na co dowodem wnioski, które wysnuli z toczących się właśnie wyborów. 

Właśnie mnie olśniło, dlaczego ponury symbol osławionego „nocnego przewrotu podatkowego” Andrius Kubilius w tych wyborach kandyduje w solecznicko-wileńskim okręgu. Dlaczego konserwatyści rzucają na tę straconą pozycję szefa swojej sejmowej frakcji. Jak ćmę na grilla, choć wiadomo, że spłonie... co najwyżej zagrawszy elektoratowi Wileńszczyzny na nerwach.

Pewien amerykański generał okresu II wojny światowej jakże słusznie zauważył, że „o wiele lepiej jest trwonić amunicję aniżeli życie ludzkie”. W odniesieniu do litewskich sił zbrojnych pasuje parafraza owej mądrej sentencji: „o wiele lepiej jest trwonić pieniądze podatnika niż... no, jak powyżej”.

Po dziesięciu latach mieszkania poza krajem coraz trudniej jest mi przekopywać się przez zawiłości litewskiej rzeczywistości. Nie tylko politycznej. Bo ogólnospołecznej też.

Powinniśmy być dumni z prezydent Dalii Grybauskaitė. Podczas szczytu NATO w Warszawie jak psów pogoniła ubiegających się o wywiad z nią dziennikarzy rosyjskiej telewizji. Niemcom dała. Mam na myśli nie tylko Interview, ale przede wszystkim przykład, jak należy szykować się do ewentualnej wojny z Rosją i jej paranoikiem-prezydentem.

„Nie powinniśmy teraz podgrzewać atmosfery poprzez głośnie wymachiwanie szabelką i wojenne okrzyki” – tak szef niemieckiej dyplomacji Frank-Walter Steinmeier podsumował ostatnie manewry na wschodniej flance NATO.

...nasza prezydent – mam na myśli. Bo mam wrażenie, że wygrałaby dla Litwy każdą wojnę, tymczasem musi się dzielnie zmagać z pokojem.

Smutna wiadomość dla większości rwących na Litwie do władzy macherów, blagierów i politykierów. Komu spada, temu spada, ale i wam nie rośnie. Przedwyborcze poparcie, mam na myśli.

Mam na myśli litewskie abecadło. A skoro się nie huknęło, to (przywołując mistrza Juliana Tuwima) nie rozsypało się też po kątach i się wcale nie potłukło. I nawet budzące w obskurantach dziką grozę „w” – nie stanęło do góry dnem, by udawać, że jest „m”.