Nasze państwo rzadko cieszy się tu aż takim medialnym rozgłosem, jak przy okazji wydania tego poradnika, nad którym Niemcy długo nie mogli wyjść z podziwu. Nagłówki i podtytuły, jak ten w Spieglu: „Handbuch für den Kriegsfall: Litauen bereitet Bevölkerung auf russischen Einmarsch vor" („Poradnik na wypadek wojny: Litwa przygotowuje ludność do rosyjskiej inwazji"), na początku ubiegłego roku hulały po wszystkich niemieckich mediach.

Sądząc po obfitości tych doniesień, Niemcy owo znakomite dzieło naszego MOK uznali za wielką ekstrawagancję. Dziennikarze wręcz delektowali się zawartymi w nim zaleceniami: „Zachowujcie jasną głowę i nie wpadajcie w panikę"; „Strzelanina wprost przed waszymi oknami nie oznacza końca świata" etc. etc. I nie dało się przy tym oprzeć wrażeniu, że wredne Deutsche drą sobie z nas łacha, aż echo niesie. A przecie właśnie się okazało, że ten się śmieje, kto się śmieje... No właśnie.

Gdy nasze wojsko (w okolicach jednej z jurborskich wsi) ostrzelało ichniego obywatela, który chciał się bawić w świętego Mikołaja przybywając na Litwę z darami, powyższe porady okazały się jak znalazł. Nie wiem, czy spacyfikowany przez litewską armię Niemiec owe porady czytał, ale gdy jego Volkswagen nagle znalazł się w dymie i ogniu pocisków, po czym na auto natarli wystrojeni w moro i kominiarki litauische Soldaten, zachował się jak nakazuje poradnik. Nie odleciał chłopina na zawał albo jakiś wylew, nie próbował się też odstrzeliwać czy w panicznej ucieczce taranować okolicznych drzew. Może to zresztą zasługa nie poradnika, tylko towarzyszącej pechowemu darczyńcy partnerki-Litwinki, która podobne akcje musiała widywać w naszej komunikacji publicznej w wykonaniu tak zwanych kanarów. Mam na myśli kontrolerów biletów, którzy – choć nie tak ładnie jak Soldaten wystrojeni – w akcji zachowują się podobnie. To że dotychczas nikogo nie ustrzelili, zawdzięczamy wyłącznie faktowi, że nie dano im broni.

Szczęście, że nasi wojacy-dobrowolcy nie rozstrzelali niefrasobliwego Niemiaszka i jego litewskiej wybranki zawdzięczamy temu, że byli uzbrojeni wyłącznie w ładowaną ślepą amunicją broń hukową oraz świece dymne. Zaatakowani musieli to w końcu uznać za swego rodzaju przygodę. Na wieść, że nie padli ofiarą bandziorów, tylko wplątali się w ćwiczenia litewskich sił zbrojnych, napastnikom wybaczyli. Przyjęli przeprosiny i MOK, i partackich wojaków, a złożoną na policji tuż po incydencie skargę wycofali. Minister Juozas Olekas oznajmił z dumą, że para uzyskała nawet zadośćuczynienie moralne w formie... „miłego poobcowania" z napastnikami już poza polem walki. Wspaniałomyślne. A przecież można by było tym dwojgu przywalić mandat za zepsutą naszym chłopakom – wojakom z ochotniczego poboru – zabawę w wojnę. Bo jakim prawem pałętali się akurat w miejscu, gdzie pieszczochy prezydent Dalii Grybauskaitė, kariai savanoriai, ćwiczyli atak z zasadzki? W dodatku na żaden tam pojazd opancerzony, tylko na podobnego Volkswagena, jakim tamci podróżowali.

Że terytoria takich igraszek wypadałoby jakoś zabezpieczać? Bzdura! „Ludzie powinni zrozumieć, że wojsko nie jest zamknięte i nie siedzi ukryte gdzieś w krzakach" – pouczył Olekas zawstydzonych nieco incydentem współobywateli. A że to wojsko dało pokaz, w dodatku innostrańcowi, żenującego braku profesjonalizmu? Nic to. Właśnie mieliśmy dowód na to, że jak nie zwyciężymy wroga siłą i wojskową biegłością, to go pokonamy „miłym obcowaniem".

Lucyna Schiller