Romuald Warakomski urodził się 1 września 1908 na przedmieściu Kominy w Wilnie w rodzinie Józefa Jana Warakomskiego i Marii z Bobszewiczów. Ukończył szkołę średnią w rodzinnym mieście. W latach 1933–1939 studiował malarstwo na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie.
W grudniu 1939 r. razem z bratem, Michałem Warakomskim, wstąpił do Służby Zwycięstwu Polski, zajmując się produkcją fałszywszych dokumentów dla polskiej konspiracji. W ramach Komórki Legalizacyjnej, podległej Komendzie Okręgu AK Wilno, kierował „Kuźnią”, czyli częścią techniczną, która wytwarzała pieczątki i drukowała dokumenty. Lokal „Kuźni” mieścił się przy ulicy Starej 20 na Zwierzyńcu. Była to oficyna usytuowana w głębi podwórza, składająca się z dwóch pokoi i kuchenki oraz ganeczku wejściowego w środku budynku. Dzięki dokumentom uratowano dziesiątki tysięcy Polaków i Żydów od śmierci lub zsyłki do sowieckich łagrów i niemieckich obozów koncentracyjnych. Jednym z urtowanych był ks. Michał Sopoćko.
Za czasów okupacji niemieckiej zajmował się też produkcją materiałów do akcji „N” (propaganda w języku niemieckim, skierowana do ludności cywilnej III Rzeszy i żołnierzy Wehrmachtu). Całościowy efekt działalności Komórki Legalizacyjnej to ponad 85 tysięcy dokumentów, tysiące druków propagandowych i publikacji organizacyjnych.
Gdyw kwietniu 1945 r. część komórki została przeniesiona do Warszawy, Romuald Warakomski przejął kierownictwo tej części, która pozostała w Wilnie. 10 sierpnia tegoż roku NKWD rozbiło jej struktury. Jednak Warakomski uniknął aresztowania i przedostał się do Polski centralnej. Tutaj ponownie związał się ze strukturami konspiracyjnymi, produkując fałszywe dokumenty dla żołnierzy podziemia antykomunistycznego, m.in. dla Zygmunta Szyndzielarza „Łupaszki” i jego żołnierzy.
W 1947 r. po otrzymaniu zwolnienia od dowództwa struktur konspiracyjnych, inspirując się postacią św. Rafała Kalinowskiego, karmelity i powstańca styczniowego, wstąpił pod przybranym nazwiskiem Roman Wojnicz do nowicjatu ojców karmelitów bosych w klasztorze w Czernej. Otrzymał tu imię o. Marian od Najświętszego Serca Pana Jezusa. W 1953 r., po ukończeniu studiów teologicznych, przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1954–1957 był mistrzem nowicjatu, a w latach 1957–1960 przeorem klasztoru w Krakowie.
Był cenionym kaznodzieją i rekolekcjonistą. Zdekonspirowany został przez Służbę Bezpieczeństwa, odmówił współpracy z nią. Jednak pod wpływem jej szykan i stałej inwigilacji poprosił w 1961 r. o zwolnienie z posługi kapłańskiej. Do posługi tej powrócił w 1965 roku.
Ze względu na zły stan zdrowia otrzymał od Stolicy Apostolskiej w 1980 r. przeniesienie do stanu świeckiego, pozostając jednak w klasztorze w Czernej. Zmarł tam 20 czerwca 1986 r. pochowany został na cmentarzu zakonnym.
Za życia na prośbę żołnierzy konspiracji wileńskiej spisał swoje wspomnienia zatytułowane „Komórka Legalizacyjna Sztabu Okręgu Wileńskiego Armii Krajowej w latach 1939−1947”.
