Tradycja tańczenia poloneza sięga XVI wieku pod nazwą chodzony, zaś pod nazwą polonez od wieku XVIII. Taniec ten jest jednym z pięciu tradycyjnych tańców polskich i ma wymiar symboliczny. Uznaje się go za taniec otwarty i egalitarny. Towarzyszące mu wartości, takie jak równość i współpraca, stanowią o jego łączącym charakterze.
Współcześnie, zwyczaj tańczenia poloneza nierozerwalnie łączy się z ważnymi wydarzeniami w życiu. W niemal każdym polskim liceum tradycją jest, że to właśnie ten taniec uroczyście otwiera studniówkę. Polonez jest też częstym elementem wesel i uroczystości lokalnych. Ze względu na swoją popularność, tańczony jest także spontanicznie w związku z obchodami świąt narodowych. To żywa tradycja praktykowana powszechnie w całej Polsce, zarówno w małych miejscowościach, jak i w dużych ośrodkach miejskich.
Polonez jest szóstą polską tradycją wpisaną na listę UNESCO. W poprzednich latach wpisem wyróżnione zostały: szopkarstwo krakowskie (2018 r.), kultura bartnicza (2020), sokolnictwo (2021 r.), tradycja dywanów kwiatowych na procesje Bożego Ciała (2021 r.) i flisactwo (2022 r.).
MKiDN
