W proteście przeciw wprowadzonym 12 grudnia 1970 r. podwyżkom cen przez Wybrzeże przetoczyła się fala strajków i demonstracji. 14 grudnia 1970 r. wybuchł strajk w Stoczni Gdańskiej. Protestujący domagali się cofnięcia podwyżki, uregulowania systemupłac i odsunięcia od władzy, m.in. I sekretarza KC PZPR Władysława Gomułki, premiera Józefa Cyrankiewicza i wicepremiera Stanisława Kociołka. Aby stłumić protesty, władze zezwoliły milicji i wojsku na użycie broni. 17 grudnia 1970 r., w Czarny Czwartek, doszło do masakry w Gdyni. Dzień wcześniej w telewizyjnym wystąpieniu wicepremier Stanisław Kociołek wezwał strajkujących stoczniowców do powrotu do pracy. Rano wojsko otworzyło ogień do idących do pracy w Stoczni im. Komuny Paryskiej.

Przez centrum Gdyni przeszedł pochód z biało-czerwonymi flagami, na czele którego na drzwiach niesiono ciałozastrzelonego Zbyszka Godlewskiego – pracownika Zarządu Portu Gdynia, bohatera symbolicznej pieśni o Grudniu ’70„Ballady o Janku Wiśniewskim”. Demonstracje trwały też na ulicach Słupska i Elbląga, a do strajkujących dołączyli pracownicy Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego, wobec których użyto siły, podobnie jak 18 grudnia wobec protestujących w Elblągu. Do miast północnej Polski przyłączyły się Białystok, Nysa, Oświęcim, Kraków, Warszawa, Wałbrzych i Wrocław. Po stłumieniu strajków stocznie i porty Gdańska i Gdyni nie pracowały. Wybrzeże zostało spacyfikowane. We wszystkich miastach objętych zamieszkami obowiązywały stan wyjątkowy i godzina milicyjna.

Według oficjalnych danych w grudniu 1970 r. na ulicach Gdańska, Gdyni, Szczecina i Elbląga od kul milicji i wojska zginęły 44 osoby (w tym 18 w Gdyni, 16 w Szczecinie i 8 w Gdańsku), a ponad 1160 zostało rannych i ponad 3 tys. aresztowanych.

senat.gov.pl