Określenie to może dotyczyć kogoś lub czegoś. Jeśli powiemy np., że ten mężczyzna, który prowadził dzisiejszy wykład, był dystyngowany, będzie to znaczyło, że zachowywał się kulturalnie, z klasą, sam w sobie był też elegancki. Do tego wyróżniał się dobrymi manierami. Po prostu „Francja-elegancja”.

„Ty huncwocie!” – można czasem usłyszeć w przestrzeni publicznej lub przeczytać w jakiejś książce. Kim jest huncwot? Kogo to słowo określa? Czy ten wyraz jest nacechowany negatywnie, czy pozytywnie?

Tak powiemy o człowieku, który cały czas robił coś złego bądź kogoś wykorzystywał, a w rezultacie albo poniósł konsekwencje, albo sam został wykorzystany.

Interpunkcja dla jednych mogłaby nie istnieć, dla innych jej brak lub niepoprawność aż kłuje w oczy. Okazuje się, że rozumienie zasad interpunkcji może zaważyć na sprawach tak ważnych, jak ludzkie życie!

Pleonazmy (potocznie „masło maślane”) to błędy stylistyczne polegające na używaniu wyrażeń, w których jeden wyraz niepotrzebnie powtarza znaczenie innego.

Mówimy, że POKAŻEMY komuś, GDZIE RAKI ZIMUJĄ, kiedy chcemy komuś dać nauczkę, odegrać się na nim, mszcząc się, wynagrodzić doznane odeń krzywdy. Ale połączenie GDZIE RAKI ZIMUJĄ kiedyś wchodziło również w skład innego frazeologizmu: WIEDZIEĆ, GDZIE RAKI ZIMUJĄ oznaczało „orientować się w sytuacji dzięki doświadczeniu lub sprytowi; być przebiegłym, sprytnym, domyślnym, przewidującym”.

Imperatyw to nakaz, zasada, reguła, która jest bezdyskusyjna. Imperatywowi trzeba się podporządkować. Imperatyw może być bezpośrednio wywiedziony z założeń teoretycznych. Imperatyw może być zasadą moralną, artystyczną lub ideową.

Ileż to razy zdarzyło się, że ktoś potraktował nas okropnie, i to tak, że w pierwszym odruchu mieliśmy ochotę odwdzięczyć mu się pięknym za nadobne. Jednak, gdy pierwsze emocje już opadły i udało nam się nieco ochłonąć, działanie pod wpływem afektu zostało zastąpione przez chłodne myślenie. Zemsta zaniechana, choć podobno jest rozkoszą bogów, tak niektórzy mawiają. Osoba, która doświadczyła jakiejś przykrości, postanowiła puścić płazem krzywdę temu, kto ją wyrządził, i nie wyciągać żadnych konsekwencji.

Ten związek frazeologiczny ma swoje korzenie w dawnych wierzeniach ludowych i położnictwie.

Kiedy możemy powiedzieć o kimś, że udaje Greka? Gdy mamy do czynienia z człowiekiem, który udaje, że nic nie wie lub czegoś nie rozumie, nie ma pojęcia o jakiejś kwestii, zachowuje się jak ktoś niezorientowany, nierozumiejący określonej sprawy, mimo że w rzeczywistości jest inaczej. Dobrze wie, o co chodzi, ale z jakichś względów ukrywa to przed nami. Co więcej ktoś, kto udaje Greka, może doskonale wiedzieć o tym, że znamy prawdę, choć w naszej obecności twierdzi coś zupełnie innego.