Jest rok 217 p.n.e. Rzym prowadzi z Kartaginą II wojnę punicką. Quintus Fabius Maximus Verrucosus Cunctator pełni funkcję dyktatora. Nie przysporzyło to jednak Rzymianom sukcesów w walce z wrogiem. Cunctator postanowił bowiem unikać otwartych starć z Kartagińczykami pod dowództwem Hannibala, co prowadziło armię rzymską do klęski. Źródła historyczne podają, że taktyka ta skutkowała znaczącym wyniszczeniem dość dużych obszarów kraju. Była też dotkliwa dla dumy Rzymian, bo zostali oni zmuszeni do ustępowania siłom kartagińskim. Jednak z drugiej strony dzięki tej strategii Quintusowi Fabiusowi udało się zapobiec oblężeniu któregokolwiek z rzymskich miast poprzez spychanie sił Hannibala w górzyste rejony Półwyspu Apenińskiego, gdzie Kartagińczycy nie mogli rozwinąć swojej kawalerii. Udało mu się też przerwać linie zaopatrzenia wroga.
Jednak mimo tych sukcesów w Rzymie narastało napięcie i zniecierpliwienie podsycane opieszałością dowódcy. Zaczęły pojawiać się głosy żądające bardziej zdecydowanych działań w walce z przeciwnikiem. Bierność Fabiusa w obliczu zniszczeń dokonanych przez Kartagińczyków pogłębiła tylko niechęć do dyktatora. Tak oto nadano mu przydomek Cunctator, co oznacza „zwlekający”.
W ten sposób dochodzimy do definicji słowa kunktatorstwo. Tym mianem określa się postawę, zachowanie, które polega na tym, że człowiek umyślne zwleka z czymś w celu osiągnięcia korzyści lub uniknięcia jakiegoś ryzyka. Co jeszcze można powiedzieć o kunktatorstwie? Jest to celowe działanie, ponieważ ktoś, kto je przejawia, ma nadzieję, że w ten sposób przeczeka na lepszy moment na podjęcie jakiejś decyzji. Kunktator zakłada, że dzięki temu doczeka lepszych warunków zwiększających szanse na powodzenie jakiejś sprawy. Czy takie kalkulacje są dobre i właściwe? Życie pokazuje, że nie zawsze.
Choć ktoś może zauważyć, że w słowniku już jest podobny termin: prokrastynacja. Prokrastynacja to oczywiście zaniechanie działania, podobnie jak kunktatorstwo. Jednak w przypadku prokrastynacji jest ono nacechowane emocjonalnie i uczuciowo. Często także nie wynika z czynników zewnętrznych, które uniemożliwiają realizację określonych czynności bądź sfinalizowanie zamiarów, lecz jest wynikiem lenistwa. Prokrastynacji towarzyszy też zwykle szukanie wymówek. Natomiast kunktatorstwo oznacza działanie, które jest w pełni świadome, celowe, wręcz z góry zaplanowane, a niekiedy mówi się także, że jest zachowaniem wynikającym z wyrachowania.
Jak widać, kunktatorstwo jest zupełnie inaczej nacechowane znaczeniowo niż prokrastynacja i to właśnie sprawia, że te dwa terminy nie mogą być używane zamiennie.
Rota
