W przeciwieństwie do Bożego Narodzenia, Wielkanoc jest świętem ruchomym. Ustalenia te również sięgają 325 roku, gdy pierwszy Sobór Nicejski ustalił, że święta będą wypadać w pierwszą niedzielę po pierwszej wiosennej (paschalnej) pełni Księżyca. Na zachodzie, w tym w Polsce, Wielkanoc może odbyć się w terminie pomiędzy 22 marca a 25 kwietnia.

Jeden z papieży chciał ustalić stałą datę Wielkanocy. Był to papież Pius X (1903-1914). Pomysł spotkał się ze sprzeciwem Kongregacji ds. Obrzędów.

Podobnie jak inne święta chrześcijańskie, również Wielkanoc czerpie z tradycji ludowych. Jest to wiele zwyczajów, które są kultywowane w trakcie tych Świąt. Wiele z nich wywodzi się ze starosłowiańskich tradycji związanych z Jarym Świętem (Jare Gody), np. malowanie pisanek czy polewanie się wodą w Poniedziałek Wielkanocny.

Mazurek wielkanocny wypiekany w wielu domach w tym okresie wywodzi się z Turcji. W Polsce zaczęto piec mazurki w XVII wieku; polska nazwa „mazurek” nawiązuje do Mazowsza.

Wedle tradycji, święconka powinna zawierać: pisanki, chleb, wędlinę, sól, chrzan, masło, ciasto i baranka wielkanocnego. Każdy składnik koszyczka wielkanocnego ma swoją symbolikę. Pisanki symbolizują nowe życie, chleb Ostatnią Wieczerzę, wędlina koniec postu, sól ochronę, masło dobrobyt, ciasto umiejętności a baranek Chrystusa.

Zajączek wielkanocny nie ma nic wspólnego z kulturą chrześcijańską. Zajączek wywodzi się z czasów pogańskich, w których symbolizował płodność i dobrobyt.

Tradycyjnym wypiekiem wielkanocnym jest babka. To ciasto „przywędrowało” do Polski z rejonów Litwy i Białorusi. Charakterystyczny kształt wypieku nawiązywał do spódnic noszonych przez kobiety w święta.

Poświęcone w Niedzielę Palmową palmy wedle tradycji powinno się trzymać w domu aż do następnych Świąt. Dzięki temu rodzina miała mieć zapewnione szczęście i zdrowie.

Rota