Przemijanie… To słowo, które w ostatnich dniach szczególnie powraca w myślach i rozmowach. Dla niektórych świadomość przemijania może być powodem troski i smutku, podczas gdy dla innych może być bodźcem do bardziej świadomego i pełnego życia. Ale jest jeszcze refleksja nad naszym dziedzictwem. Jak chcemy być pamiętani po naszej śmierci? Co zostawiamy po sobie dla przyszłych pokoleń? W obliczu przemijania pytania o sens życia i cel istnienia stają się bardziej istotne. Mogą też pomóc nam bardziej docenić to, co mamy obecnie. A dziękowanie za chwile szczęścia i miłość wobec bliskich stają się ważniejsze.  To ci, co odeszli już na drugą stronę są dziś adresatami naszych wspomnień i wyrazów wdzięczności za nieoceniony dar życia, za wzór i przykład do naśladowania.

Odpusty można uzyskać i ofiarować za zmarłych w dniach od 1 do 8 listopada. By to się stało musimy nawiedzić cmentarz, a – 1 i 2 listopada kaplicę lub kościół. Warunkiem jest przyjęcie danego dnia Komunii Świętej, odmówienie modlitw „Ojcze Nasz”, „Wierzę w Boga” i dowolnej modlitwy w intencjach Ojca Świętego oraz brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu – informuje Vatican News.

2 listopada Kościół katolicki wspomina w liturgii wszystkich wiernych zmarłych. Modląc się za dusze, które pokutują w czyśćcu, pomagamy im dostać się do życia wiecznego w niebie.

Ci, co odchodzą, wciąż z nami są. I żyją sobie obok nas. Patrzą z miłością na nasze dni i czasem się śmieją przez łzy. Co tu jest jawą, co snem, Kto tu istnieje, kto nie? A może nas, tu nie ma nas, A oni są… Po której stronie jest sens? Bo jeśli tam - po co jest ten nasz świat? Ci, co odchodzą, wciąż z nami są. Czujesz ich pomoc, gdy jest źle. Więc gdy z ciemnością rozmawiasz, to... Oni Cię widzą… Oni są…

Nie poprzestawajmy jedynie na sprzątaniu i dekorowaniu grobów, ale ofiarujmy naszym bliskim zmarłym modlitwę, której najbardziej od nas potrzebują – powiedział rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Leszek Gęsiak SJ z okazji Wspomnienia Wszystkich Wiernych Zmarłych, przypadającego 2 listopada.

„Zmarli moi, nie opuszczajcie mnie!
Tylko przy waszej śmierci bliski jestem życia,
Tylko wspomnienie o was nie zmniejsza mi świata,
Tylko wy, nieskalani, uszliście rozbicia,
Tylko wśród was mam ojca i matkę i brata,
Tylko wasze istnienie jest mi tu konieczne,
Tylko za wami iść mi, iść na wieki wieczne”.

K. Wierzyński, „Do moich zmarłych” 

Przed rokiem listopadowy numer „Tygodnika Wileńszczyzny" otwierał tekst wileńskiej dziennikarki Haliny Jotkiałło „Znów nadchodzi listopad". Była to garść osobistych refleksji o – ugruntowanej od dziecka – tradycji odwiedzania wileńskich grobów. W tym roku wilnianie zapalą znicz na jej grobie – nieodżałowanej kronikarki, która wspólnie z innymi, zasłużonymi miłośnikami tej ziemi, przeszła na tę drugą stronę i od teraz będzie żyć wiecznie.