Jan urodził się w Dukli, na Podkarpaciu, około 1414 roku. Nic nie wiadomo o jego młodości. Tradycja głosi, że odbył studia na Akademii Krakowskiej, jednak brak o tym źródeł historycznych.

Ponoć już od młodości miał prowadzić życie pustelnicze w pobliskich lasach u stóp góry zwanej Cergową. Do dziś w odległości kilku kilometrów od Dukli znajduje się pustelnia i kościółek drewniany, wystawiony pod wezwaniem św. Jana z Dukli na miejscu, gdzie miał on samotnie prowadzić bogobojne życie.

Nie wiadomo dlaczego Jan opuścił pustelnię i wstąpił do franciszkanów konwentualnych, zapewne w pobliskim Krośnie. Po nowicjacie i złożeniu profesji zakonnej odbył studia kanoniczne i został wyświęcony na kapłana. Musiały to być studia solidne, skoro Jan został od razu powołany na urząd kaznodziei. Urząd ten bowiem powierzano w klasztorach franciszkańskich kapłanom wyjątkowo uzdolnionym i wewnętrznie uformowanym.

Jan przez szereg lat piastował także obowiązki gwardiana, czyli przełożonego klasztoru: w Krośnie i we Lwowie. Wreszcie powierzono mu urząd kustosza kustodii, czyli całego okręgu lwowskiego. Po złożeniu tego urzędu ponownie zlecono mu urząd kaznodziei we Lwowie.

Z czasem Jan z Dukli zaczął obserwować życie bernardynów i umacniał się ich gorliwością. Postanowił do nich wstąpić. Ojciec Jan musiał więc być dobrze znany, skoro przyjęto go bez wahania. Krótki czas przebywał w Poznaniu, by następnie powrócić do ukochanego Lwowa i tam spędzić resztę życia. Tu powierzono mu funkcję kaznodziei i spowiednika. Pod koniec życia miał utracić wzrok.

Jako dorobek wielu lat pracy kaznodziejskiej zostawił zbiór kazań, które jednak zaginęły. Rozmiłowany w modlitwie, poświęcał na nią długie godziny. Dla dokładnego zapoznania się z konstytucjami nowego zakonu wczytywał się w nie pilnie, a gdy utracił wzrok, prosił, by odczytywał mu je kleryk, bo chciał się ich wyuczyć na pamięć. Do ślepoty dołączyła się ponadto choroba bezwładu nóg.

Jan zmarł we Lwowie 29 września 1484 roku. Pochowano go w kościele klasztornym, w chórze zakonnym, za wielkim ołtarzem.

Przekonanie o świętości kapłana było tak powszechne, że zaraz po jego śmierci wierni zaczęli gromadzić się w pobliżu jego grobu i modlić się do niego o łaski. I to nie tylko katolicy. Do lwowskiego grobu pielgrzymują również prawosławni Rusini i Ormianie.

Najsłynniejsza legenda związana z Janem z Dukli dotyczy roku 1648. Wojska Bohdana Chmielnickiego i sprzymierzonych z nim Tatarów oblegały miasto. Ale stał się cud i w chmurach ukazała się postać zakonnika z uniesionymi rękami. Przestraszony tym widokiem, Chmielnicki nakazał odwrót. Ocalenie Lwowa przypisywano wstawiennictwu Jana z Dukli, gdyż gorąco modlono się do niego.

Urzędowe starania o beatyfikację rozpoczęto w 1615 r.

Ojciec Jan został ogłoszony błogosławionym przez papieża Klemensa XII w 1733 roku, a sześć lat później ogłoszony przez tegoż papieża  patronem Korony i Litwy.

Od 1957 roku toczył się proces kanonizacyjny, który zakończył się kanonizacją, dokonaną przez papieża Jana Pawła II w Krośnie 10 czerwca 1997 roku.

„Zasłynął błogosławiony Jan jako mądry kaznodzieja i gorliwy spowiednik. Tłumnie schodzili się do niego ludzie spragnieni zdrowej Bożej nauki, aby słuchać jego kazań czy też u kratek konfesjonału szukać umocnienia i porady. Zasłynął on jako przewodnik dusz i roztropny doradca wielu ludzi. Zapiski mówią, że pomimo starości i utraty wzroku pracował nieprzerwanie, prosił, by mu odczytywano kazania, aby mógł dalej nauczać. Szedł po omacku do konfesjonału, aby nadal nawracać i prowadzić do Boga.

Świętość błogosławionego Jana wynikała z jego głębokiej wiary. Całe jego życie i gorliwość apostolska, umiłowanie modlitwy i Kościoła, wszystko to było oparte na wierze. Była ona dla niego siłą, dzięki której potrafił wszystko to, co materialne i doczesne odrzucić, by poświęcić się temu, co Boże i duchowe” – powiedział papież Jan Paweł II podczas nawiedzenia grobu bł. Jana z Dukli 9 czerwca 1997 roku.

Obecnie szczególnym miejscem kultu św. Jana z Dukli jest dukielskie sanktuarium pod jego wezwaniem. Znajduje się tam kościół oo. bernardynów z kaplicą relikwii św. Jana z Dukli (relikwie znajdują się tu od 1974 r.) oraz pustelnie św. Jana z Dukli „Na Puszczy” i „Złota Studzienka” na Górze Cergowej.