Św. Andrzej Bobola urodził się 30 listopada 1591 r. w Strachocinie koło Sanoka. Pochodził ze szlacheckiej rodziny. Nauki pobierał w jednej ze szkół jezuickich.

W wieku 20 lat wstąpił do jezuitów w Wilnie. Po dwóch latach nowicjatu złożył w 1613 r. śluby proste. W latach 1613-1616 studiował filozofię na Akademii Wileńskiej. Po dwóch latach nauczania młodzieży (1616-1618), najpierw Braniewie, a potem w Pułtusku, wrócił na Akademię Wileńską na dalsze studia teologiczne, które ukończył święceniami kapłańskimi (12 marca 1622 r.).

Następnie odbył trzecią probację i udał się do Nieświeża. Został rektorem tamtejszego kościoła i oddał się pracy duszpasterskiej. W 1624 powrócił do Wilna, gdzie posługiwał w kościele św. Kazimierza. W kolejnych latach pracował jako kaznodzieja, spowiednik, wychowawca młodzieży w Bobrujsku, Płocku, Warszawie, Łomży i Pińsku, znów w Wilnie. Następnie ostatecznie powrócił do Pińska, gdzie skupił się na działalności duszpasterskiej. Podróżował od wsi do wsi i nauczał o wierze, starając się przekazać wiedzę z katechizmu, a także wygłaszał kazania w mniejszych skupiskach ludzkich. Został nazwany Apostołem Polesia.

Podejmował szczególne wysiłki na rzecz pojednania prawosławnych z katolikami. Jego gorliwość przyniosła mu określenie „łowcy dusz – duszochwata”. Budziła jednak niechęć wśród wielu ortodoksów. W czasie wojen kozackich przerodziła się w nienawiść i miała tragiczny finał. W maju 1657 r. Kozacy napadli na Janów Poleski i dokonali rzezi wśród katolików i Żydów. Andrzeja Bobolę pochwycili w pobliskiej wiosce. Został bestialsko okaleczony, a następnie zamordowany.

Św. Andrzej Bobola został kanonizowany w 1938 r. przez papieża Piusa XI, a w 2002 r. został ogłoszony patronem Polski. Święty jest ponadto patronem metropolii warszawskiej, archidiecezji białostockiej i warmińskiej, diecezji drohiczyńskiej, łomżyńskiej, pińskiej i płockiej. Jest czczony także jako patron kolejarzy.