Tradycja Niedzieli Laetare sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Zanim Kościół uznał 40-dniowy post przed uroczystością Zmartwychwstania Pańskiego, czas pokuty rozpoczynał się od poniedziałku po czwartej niedzieli dzisiejszego Wielkiego Postu. Tak więc Niedziela Laetare była ostatnim dniem radości przed postem.

Niedziela Laetare bierze swą nazwę od pierwszych słów Antyfony „Laetare, Ierusalem” (pol. „Raduj się, Jerozolimo”).

W Niedzielę Laetare kapłan zakłada szaty koloru różowego, porzucając wielkopostny fiolet. To jeden z dwóch dni w roku liturgicznym, kiedy kapłan przywdziewa ten kolor szat. Drugi raz czyni to w Niedzielę Gaudete, czyli w trzecią niedzielę Adwentu.

Ponadto w Niedzielę Radości ołtarz jest ozdobiony kwiatami. Ta tradycja sięga X wieku, kiedy w Rzymie świętowano nadejście wiosny. Od XVI wieku tego dnia, zwanego również Niedzielą Róż, w Rzymie w Bazylice św. Krzyża papież święcił złotą różę i wręczał ją osobie zasłużonej dla Kościoła. Zgromadzeni w bazylice wierni obdarowywali się kwiatami symbolizującymi piękno, ale i ból cierpienia.