Wspomnienie Matki Bożej Szkaplerznej odsyła nas do góry Karmel w Palestynie, na której Bóg objawił się prorokowi Eliaszowi. Na górze tej swoje życie kontemplacyjne prowadzili następcy proroka, nazywając siebie Braćmi Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel. W XII wieku, z powodu prześladowań, przenieśli się do Europy i dali początek nowemu zakonowi – karmelitów. Zakon od początku obrał sobie Matkę Bożą za patronkę. To Jej bracia karmelici dedykowali pierwszą kaplicę na Górze Karmel w Ziemi Świętej.
Szczególnie szybko zakon rozwijał się w Anglii, do czego przyczynił się m.in. wielki czciciel Maryi, św. Szymon Stock, szósty przełożony generalny zakonu karmelitów. Wielokrotnie błagał on Maryję o ratunek dla zakonu, który przechodził przez wiele trudności.
Kult Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel związany jest z objawieniem się Matki Bożej św. Szymonowi Stockowi w nocy z 15 na 16 lipca 1251 roku. Wtedy Matka Boża wskazała mu na szkaplerz, który poleciła nosić, aby chronił go od ognia piekielnego. Od tego czasu kult ten rozpowszechnił się na cały Kościół katolicki. Powstało wiele bractw szkaplerznych związanych również z innymi zakonami. Kolor szkaplerza wskazuje na konkretne bractwo. Na przykład: szkaplerz brunatny – karmelitański, czarny – serwitów i kamilianów, biały – trynitarzy, mercedariuszy, dominikanów, niebieski – teatynów, fioletowy – lazarystów.
Święto Matki Bożej z Góry Karmel karmelici obchodzili od XIV w. Papież Benedykt XIII (wiek XVIII) zatwierdził je dla całego Kościoła.
Na terenie archidiecezji wileńskiej są dwa kościoły pod wezwaniem Matki Bożej Szkaplerznej – w Hoduciszkach (rejon święciański) i w Druskienikach.
