Droga Krzyżowa – to modlitewne rozmyślania nad stacjami cierpienia i śmierci Jezusa Chrystusa. Najczęściej dokonują się one w kościele, patrząc na specjalnie namalowane obrazy, obrazujące poświęcenie Stwórcy.

Rozmyślania podczas Drogi Krzyżowej zachęcają modlącego się do przypomnienia swoich grzechów, do skruchy, zdecydowania się do zmiany, otworzenia się przed Bogiem, wychowują wdzięczność do Jezusa, bo to on cierpiał za grzechy wszystkich ludzi, zmarł na krzyżu i zmartwychwstał. W ten sposób cierpienie i śmierć zostały pokonane na wieki.

Piękna i treściwa praktyka odprawiania Drogi Krzyżowej w okresie Wielkiego Postu od najdawniejszych czasów szeroko i uroczyście była propagowana w kościele pw. Świętej Trójcy w Wędziagole. Dziś pozostaje jedynie ubolewać nad tym, że zostały tylko wspomnienia. W kościele mamy 14 stacji Drogi Krzyżowej, które zostały namalowane w XIX wieku przez znanego malarza i dekoratora kościołów Macieja Buczyńskiego, posiadają one wartość historyczną.

Wymowne stacje! Rzadko który kościół na Litwie takie posiada. Jest też stary cedrowy krzyż z Ziemi Świętej, używany podczas procesji, wygładzony przez ręce ludzi, którzy przez kilka stuleci z czcią nosili go w parafii. W wędziagolskim kościele szczególnie się wyróżniał okres Wielkiego Postu poprzedzający Święta Wielkanocne.

W ciągu wielu lat w tych okolicach zasiewano ziarno bezbożności. Dziś daje ono swoje owoce: mało kto chce iść drogą Chrystusa. Kroczą „modną" – od wiary i religijnych przesądów uwolnionych ludzi. Nie chcą stawać przy stacjach męki Chrystusowej z wygładzonym przez ręce swoich przodków starym krzyżem. Szkoda, że oni chętniej biorą do rąk plastikowe butelki z piwem i siedząc przed telewizorem z zapałem wkraczają na „modną" drogę samounicestwienia...

Ryszard Jankowski

Na podst. vandziogala.eu