Dzieciństwo Marii Skłodowskiej było trudne. Urodziła się w Warszawie, która znajdowała się w zaborze rosyjskim. W 1891 roku wyjechała do wymarzonego Paryża, siostry Broni i jej męża Kazimierza Dłuskiego. I tam zaczęła studia na Sorbonie. Dzieki ciężkiej pracy zdobyła licencjat z fizyki oraz matematyki, a poparcie uczonego Gabriela Lippmanna zapewniło jej stypendium i rozpoczęcie badań nad magnetycznymi właściwościami stali. Co ważne, w Paryżu Maria Skłodowska spotkała nie tylko swoją miłość, ale i towarzysza badań – naukowca Piera Curie. Pracowała nad badaniach do pracy doktorskiej o promieniowaniu uranu. Niedługo później świat nauki zrewolucjonizowała wiadomość o istnieniu polonu, nazwanego tak na część ojczyzny badaczki. Kilka miesięcy później odkryła kolejny pierwiastek – rad.

W 1903 roku kobieta obroniła tytuł doktorski, a po kilku miesiącach do Francji dotarł list mówiący o przyznaniu Nagrody Nobla z fizyki za odkrycie promieniotwórczości. Co ciekawe, początkowo doceniono jedynie Pierre’a Curie i Henriego Becquerela. Dopiero po interwencji szwedzkiego matematyka Magnusa Gösty Mittaga-Lefflera dopisano Marię do nagrody. Było to wydarzenie historyczne – oto po raz pierwszy Nagroda Nobla trafiła w ręce kobiety.

Małżeństwo rozchorowało się – jak się później okazało – przez promieniowanie, o którego szkodliwości jeszcze wtedy nie wiedzieli.

Kolejny cios – mąż Pierre Curie zmarł po potrąceniu przez wóz konny. Nie załamała się, kontynuowała jego badania, zajęła również miejsce zmarłego męża na uczelni. Po raz kolejny została "pierwszą kobietą" – tym razem pierwszą kobietą, która wykładała na Sorbonie.

Przyjaźniła się z Albertem Einsteinem, z którym regularnie wymieniała listy do 1932 roku. W 1911 roku w końcu została uhonorowana Nagrodą Nobla z chemii za odkrycie radu i polonu. Została pierwszą osobą, która otrzymała tę nagrodę dwukrotnie, oraz pierwszą kobietą, która odebrała statuetkę w obszarze badań chemicznych.

Zdobycie kolejnej nagrody otworzyło Skłodowskiej-Curie wiele drzwi. Warszawskie Towarzystwo Naukowe zaprosiło ją do tworzenia nowej pracowni radiologicznej, Marii udało się też przekonać francuskie władze, by przyznały pieniądze na budowę prywatnego Instytutu Radowego. Przetrzymywany w tym instytucie rad zostal uznany przez rząd francuski za dobro narodowe.

Po wybuchu I wojny światowej włączyła się również czynnie w pomoc armii. Wymyśliła tzw. małe Curie, czyli samochody z aparaturą rentgenowską. Dzięki pomocy innych lekarzy i Irene, która powróciła, by pomagać matce, wyszkoliła wielu elektroradiologów i umożliwiła wykonywanie zdjęć RTG w warunkach polowych, tym samym ratując wielu rannych żołnierzy.

Pod koniec drugiej dekady XX wieku stan zdrowia Curie zaczął się drastycznie pogarszać. Traciła słuch i wzrok, później zaczęła skarżyć się na gorączkę i dreszcze. Lekarze najpierw rozpoznali grypę, następnie gruźlicę. Kobieta wraz z córką Eve wyjechała do sanatorium w Passy. Tam badaczka usłyszała ostateczną diagnozę – niedokrwistość aplastyczną (choroba, która polega na niewydolności szpiku kostnego) oraz chorobę popromienną. Zmarła 4 lipca 1934 roku.

Pogrzeb odbył się 6 lipca na cmentarzu w Sceaux. W niezwykle skromnej ceremonii uczestniczy tylko najbliższa rodzina. Na trumnę rodzina rzuciła garść ziemi z Polski.

W 1995 roku prochy małżonków spoczęły w miejscu pochówku francuskich bohaterów narodowych – na paryskim Panteonie. Maria była pierwszą kobietą uhonorowaną w ten sposób i pierwszą osobą nie urodzoną we Francji, która tu spoczęła.