Byłem i polecam Soleczniki

Nie każda parafia może się poszczycić takim 'zestawem' relikwi

Ludzie jednak potrzebują czegoś namacalnego, materialnego, bo to zwiększa bliskość duchową

"Jestem Boga „żołnierzem” do końca życia. Pragnę Mu dobrze służyć i każdego dnia walczyć o Jego Imię. Wiem, że sam nie dam z tym rady. Dlatego błagam Go o potrzebne łaski, moich teraźniejszych i przyszłych parafian proszę o modlitwę za mnie, o modlitwę proszę moją rodzinę i bliskich, a także kolegów z „Syrokomlówki”. Ja również ze swojej strony obiecuję, że będę pamiętał o nich w swoich modlitwach."

"Wiadomo było, że zgodnie z wolą zmarłego Papieża depozytariuszami pamiątek po nim zostali dwaj kapłani, jego osobiści sekretarze: ks. Stanisław Dziwisz i ks. Mieczysław Mokrzycki. Jeden z nich wkrótce został metropolitą krakowskim, drugi — lwowskim. To do nich kierowano prośby o relikwie świętego Papieża. I dzieje się tak do dziś... Dysponentem relikwii św. Jana Pawła II był także ks. prał. Sławomir Oder, postulator w procesach beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym. Jego biuro także zasypywały prośby o relikwie. Rozesłano na cały świat ponad milion kawałeczków papieskiej sutanny. Okazało się, że to za mało. Dziś relikwie św. Jana Pawła II znajdują się na całym świecie. Od Stanów Zjednoczonych, przez Kanadę, kraje Ameryki Łacińskiej, Nigerię, Honduras, po Rosję. Są miejsca specjalnie obdarowane, jak choćby Jasna Góra, Wadowice czy krakowskie Łagiewniki. Bywało, że relikwie kradziono, co miało miejsce kilka razy we Włoszech. Peregrynowały po domach, jak w podwarszawskim Legionowie, znalazły się przy łóżkach ludzi umierających w cierpieniu, czyli w hospicjach, szpitalach, ośrodkach charytatywnych. Dostał je od kard. Dziwisza przechodzący rekonwalescencję po ciężkim wypadku znany kierowca rajdowy Robert Kubica. Mają je seminaria duchowne i domy księży emerytów. Ale relikwie św. Jana Pawła II ma dziś przede wszystkim ponad 100 kościołów w dużych miastach, małych miasteczkach i wioskach w całej Polsce. Relikwie stają się dzięki temu „ogólnodostępne” i aktywizują wspólnoty w miejscu ich wystawienia. Skracają dystans między nami a świętymi. Dlatego są tak popularne i przyciągają rzesze wiernych..."