W 2026 roku Polskę reprezentuje projekt „Języki z wody” autorstwa Bogny Burskiej i Daniela Kotowskiego. Wystawa przygotowana we współpracy ze społecznym Chórem w Ruchu ma formę instalacji audiowizualnej współtworzonej przez osoby głuche i słyszące. Ekspozycję będzie można oglądać między 9 maja a 22 listopada 2026 roku.
Przed wernisażem wystawy w Pawilonie Polskim odbył się panel dyskusyjny poświęcony roli kultury w polityce, podczas którego wygłoszono wspólne oświadczenie poparcia dla Ukrainy w kontekście udziału Rosji w 61. Biennale Sztuki w Wenecji.

– Hasło przewodnie tegorocznego Biennale (…) zaprasza nas do spotkania z tym, co delikatne i często niezauważone. Zachęca do rozwijania subtelnych form oporu, tak istotnych w dzisiejszych czasach, oraz do budowania nowych relacji i otwartych wspólnot opartych na pokoju. (…) Dbajmy o to, by to największe święto sztuki, nasze wspólne La Biennale, nigdy nie stało się La Criminale – mówiła szefowa resortu kultury Marta Cienkowska podczas inauguracji Pawilonu Polskiego.

– Dziś z ogromną dumą przedstawiam Państwu polską odpowiedź na to kuratorskie wezwanie: multimedialną instalację „Języki z wody”. Jest ona odważną próbą dokonania rzeczy pozornie niemożliwej: zbudowania pomostu komunikacyjnego pomiędzy różnymi, odległymi od siebie światami. To artystyczna opowieść o pragnieniu łączenia, a nie dzielenia. Na podziały nie ma naszej zgody. Jestem przekonana, że ta ekspozycja pozwoli nam wszystkim zrozumieć, jak głęboka i ożywcza potrafi być więź, kiedy tylko otworzymy się na nowe, nieszablonowe języki porozumienia – dodała M. Cienkowska.

Wystawa „Języki z wody”
Ekspozycja prezentowana na 61. Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji bada sposoby komunikacji, które wykraczają poza granice języka mówionego i ludzkiej perspektywy. Punktem odniesienia są język migowy głuchych i dźwięki wielorybów – systemy komunikacji oparte na ciele, ruchu, geście i rytmie. Projekt stawia pytanie, jak te formy komunikacji mogą inspirować do budowania nowych więzi, wspólnot i wyobraźni, które łączą światy dotąd od siebie oddzielone. Aranżacja Pawilonu Polskiego łączy elementy sztuk wizualnych, muzyki i choreografii, tworząc przestrzeń, w której głos, gest i ruch splatają się, otwierając na doświadczenie komunikacji jako procesu cielesnego i wspólnotowego.

Pawilon Polski w Wenecji
Budowa Pawilonu Polskiego w Wenecji została sfinansowana przez polski rząd w latach 30. XX wieku i do dziś jest on jego własnością. Misją Pawilonu Polskiego jest promocja sztuki współczesnej, wymiana idei artystycznych i zwracanie uwagi na problemy współczesności.

Pawilonem Polskim od 70 lat opiekuje się Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki. Polska uczestniczy w Biennale Sztuki z wystawą we własnym pawilonie od 1932 roku, zaś w Biennale Architektury - od 1991 roku.

Źródło: MKiDN (gov.pl)