Aleksander Ładoś urodził się w 1891 r. we Lwowie. W Drugiej Rzeczypospolitej był sekretarzem polskiej delegacji w czasie rozmów pokojowych ze Związkiem Sowieckim, posłem RP na Łotwie i konsulem generalnym RP w Monachium. Pod koniec 1939 r. sprawował funkcję ministra w emigracyjnym rządzie Władysława Sikorskiego. Od 1940 do 1945 r., jako chargé d’affaires polskiego poselstwa w Szwajcarii, opiekował się uchodźcami z Polski oraz internowanymi polskimi żołnierzami.

Był przywódcą Grupy Berneńskiej (Grupa Ładosia) – składającej się z dyplomatów Poselstwa RP w Bernie oraz współpracujących z nimi przedstawicieli organizacji żydowskich – która ratowała Żydów skazanych przez Niemców na zagładę. Grupa zajmowała się organizacją nielegalnych paszportów krajów Ameryki Łacińskiej. Chroniły one Żydów przed wywózką do niemieckich obozów zagłady i zwiększały szanse na przeżycie. Historycy szacują, że wystawiono paszporty nawet dla 10 000 osób.

Po wojnie Aleksander Ładoś pozostał na emigracji, przebywał w Lozannie, a następnie pod Paryżem. Do Polski wrócił w 1960 r., zmarł w Warszawie trzy lata później.

W 2019 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Andrzeja Dudę medalem Virtus et Fraternitas, który nadawany jest osobom zasłużonym w niesieniu pomocy lub pielęgnowaniu pamięci o osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innych narodowości będących ofiarami zbrodni sowieckich, nazistowskich zbrodni niemieckich, zbrodni z pobudek nacjonalistycznych lub innych przestępstw stanowiących zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne, w okresie od dnia 8 listopada 1917 r. do dnia 31 lipca 1990 r.

prezydent.pl