Na oficjalnych stronach internetowych Departamentu Stanu USA ukazała się obszerna publikacja autorstwa Samuela Samsona pt. „Potrzeba cywilizacyjnych sojuszników w Europie”, w której autor publikacji – starszy doradca Biura ds. Demokracji, Praw Człowieka i Pracy – tłumaczy przyczyny osłabienia się więzi transatlantyckich właśnie odchodzeniem krajów Unii Europejskiej od wartości, które niegdyś globalny Zachód spajały. Autor swe przemyślenia zaczyna od tego, że Ameryka cywilizacyjnie wiele zawdzięcza właśnie Europie. Ojcowie Założyciele Stanów Zjednoczonych budowali nowe państwo za oceanem - jego podwaliny, tradycje i tożsamość właśnie na fundamentach judeochrześcijańskiej cywilizacji, której źródła biją w Rzymie i Atenach. Wspólnota w sferze kultury, religii, więzi rodzinnych była zawsze bodźcem wzajemnej pomocy w czasach niepokojów, przypomina Samson. Dziś Ameryka, widząc jak Europa prowadzi agresywną kampanię przeciwko cywilizacji, z której wyrosła, ma prawo bić na alarm, przestrzega Amerykanin i wyłuszcza sedno sprawy w słowach: „Trwa agresywna kampania przeciw samej cywilizacji zachodniej. W całej Europie rządy uzbroiły instytucje polityczne przeciw własnym obywatelom i przeciw naszemu wspólnemu dziedzictwu. Oddalając się od zasad demokratycznych, Europa przekształciła się w siedlisko cyfrowej cenzury, masowej migracji, ograniczeń wolności religijnej i licznych innych ataków na demokratyczną samorządność”.

Regres demokracji w Europie jest widoczny gołym okiem. Europejskie liberalno-lewicowe elity, chcąc utrzymać się u władzy za wszelką cenę, pojęć demokratycznych używają jako wytrychu, by walczyć o swe uprzywilejowane pozycje, synekury, miejsca w ławach poselskich. Obywateli uważają za motłoch do zmanipulowania dla własnych celów. Dlatego chcą kontrolować przekaz medialny, internet, sieci socjalne, wprowadzać cenzurę pod przykrywką walki z dezinformacją i mową nienawiści. Przez lata i wiele kampanii wyborczych udawało się to świetnie. Jednak czerwona lampka w głowach obywateli zaczęła się w końcu jarzyć. Stało się to po tym, gdy niepodzielne rządy liberalnej lewicy zaczęły stwarzać realne zagrożenie dla życia i bytu zwykłych obywateli. Zagrożenie dla bezpieczeństwa ekonomicznego, rodzinnego, fizycznego wreszcie, gdy w wielu miastach i metropoliach Starego Kontynentu nie da się już po zmroku wyjść z domu bez narażenia się na ataki kulturowo ubogacających tubylców migrantów. Basta, genug, enough, powiedzieli wyborcy w wielu krajach Europy i zaczęli szukać zdroworozsądkowej alternatywy dla rządzących. Rządzący establishment, czując zagrożenie dla swej dominującej pozycji, zaczął stosować coraz bardziej opresyjne metody zwalczania opozycji. W orwellowskim stylu, walcząc pozornie o demokrację i praworządność, przystąpił do delegitymizacji partii opozycyjnych i ich najbardziej wpływowych liderów. W ten sposób w Niemczech służby specjalne tego kraju uznały największą opozycyjną partię Alternatywę dla Niemiec za partię ekstremistyczną, szykując w ten sposób glebę dla jej delegalizacji. We Francji zaś posłużono się sądami do rozprawy nad opozycją. W Republice prezydenckiej drogę do tego urzędu dla kandydatki opozycji Marine Le Pen zaryglowano właśnie decyzją sądu. Decyzją absurdalną jak reklama wódki w krajach muzułmańskich, gdzie obowiązuje prawo szariatu nakazujące wiernym abstynencję. Le Pen nie będzie mogła startować w wyborach prezydenckich, bo „en” lat temu jako posłanka do Europarlamentu niewłaściwie ponoć przydzielała obowiązki służbowe dla swych asystentów, tak z grubsza brzmi wyrok francuskiego sądu. W Rumunii skręcono wybory, bo pierwszą turę wygrał kandydat nie ten, który miał wygrać. Tak wygląda dziś „demokracja” w wydaniu liberalnej demokracji w Europie.

W Polsce – wydawałoby się – wariant rumuński powtórzyć się nie może. Zbyt duży kraj, zbyt silne tradycje demokratyczne. Wydawało się kiedyś, ale już się nie wydaje. Wydaje się raczej, że ścieżka rumuńska jest coraz bardziej wydeptywana przez rządzących, odkąd stało się jasne, że ich kandydat nie został wybrany przez Polaków. Wybory odbyły się w mega transparentny sposób, zgodnie ze wszelkimi regułami demokracji bezprzymiotnikowej (a więc tradycyjnej), co potwierdzili w swym raporcie międzynarodowi obserwatorzy z misji OBWE. Ale przegrane elity nadwiślańskie mają to w głębokim „poważaniu”. Udało się im znaleźć 13 komisji wyborczych (na ponad 30 tysięcy w całym kraju), w których odnotowano nieprawidłowości. Wystarczyło to „elitom”, by zacząć twierdzić, iż im się wydaje, że wybory zostały sfałszowane. „Demokraci” spod znaku „Silni Razem” wyprodukowali 50 tysięcy protestów na jedno kopyto, pod jedną kalkę, zasypali nimi Sąd Najwyższy, a media mainstreamowe zaczęły jak na komendę domniemywać, że jednak coś jest na rzeczy, dlatego trzeba jeszcze raz policzyć wszystkie głosy. Jeden sędzia-celebryta rzucił nawet pomysł, by zrobili to prokuratorzy i policja. Proces destabilizacji państwa pod zacieranie rąk „życzliwych” sąsiadów ruszył z kopyta. Samson w swym raporcie określił zjawisko tak: „liberalizm nie zawsze idzie w parze z demokracją”. Ba, może nawet „deptać demokrację, a wraz z nią dziedzictwo Zachodu w imię dekadenckiej klasy rządzącej, która boi się własnych ludzi”. „Europa, która odcina się od swoich duchowych i kulturowych korzeni, która traktuje tradycyjne wartości jak niebezpieczne relikty i która centralizuje władzę w nieodpowiedzialnych instytucjach, jest Europą mniej zdolną do przeciwstawienia się zagrożeniom zewnętrznym i wewnętrznemu rozkładowi. Dlatego osiągnięcie pokoju w Europie i na całym świecie wymaga nie odrzucenia naszego wspólnego dziedzictwa kulturowego, lecz jego odnowienia (...)”, wzywa do opamiętania się partnerów amerykański ekspert od praw człowieka.

Podobnie, a nawet bardzo podobnie sytuację widzi polski publicysta, pisarz, działacz antykomunistyczny Bronisław Wildstein, który próby podważania wyników wyborów nad Wisłą określa jako „destrukcję”, „uderzenie w polską Konstytucję” oraz „ogólnie w porządek cywilizacyjny Zachodu”. Zdaniem Wildsteina dużym graczom w Unii wcale nie zależy na stabilności polskiego porządku prawnego, na stabilności polskiego państwa. Wręcz przeciwnie może im zależeć na ubezwłasnowolnieniu Polski, bo wówczas Warszawa nie będzie w stanie sprzeciwiać się planom Brukseli i Berlina w tworzeniu „unijnego imperium”. Chaos w różnych krajach członkowskich „pozwala Unii rządzić spokojnie”, przypomina starą jak świat zasadę imperialistów - „dziel i rządź” publicysta.

Gdy na początku roku na Konferencji Monachijskiej wiceprezydent USA D. J. Vance rzucił odważnie prosto w twarz śmietance europejskiej kilka słów prawdy na temat stanu demokracji w Europie („Obawiam się, że wolność słowa jest w odwrocie moi przyjaciele”. „Doszliśmy oczywiście do punktu, w którym sytuacja stała się tak zła, że w grudniu tego roku Rumunia wprost anulowała wyniki wyborów prezydenckich”. „Uważam, że spośród wszystkich pilnych wyzwań, przed którymi stoją reprezentowane tu narody, nie ma nic pilniejszego niż masowa imigracja”. „Patrzę na naszych drogich przyjaciół, Wielką Brytanię, gdzie odejście od praw sumienia sprawiło, że podstawowe wolności religijne Brytyjczyków znalazły się na celowniku” – to tylko kilka cytatów z mocnego wystąpienia wiceprezydenta) wywołał furię u jednych, u innych – histerię. Moderator Konferencji Christoph Heusgen popłakał się nawet post factum jak Hołownia nad polską Konstytucją. Samozadowolone, pyszne do nieba lewicowo-liberalne elity wypierają się prawdy, ignorują rzeczywistość. Wypychając Amerykanów z Europy, czynią ją coraz bardziej osamotnioną w świecie potężnie niebezpiecznym. Robią to na własną zgubę, bo nie mogą znieść prawdy o własnym upadku...

Tadeusz Andrzejewski,
radny rejonu wileńskiego