I tak po­win­no po­zo­stać, bo mimo że nie da­je­my wiary lu­do­wym prze­są­dom (lub czy­nią to nie­licz­ni), jedno po­zo­sta­je pewne: czo­snek to jedna z naj­bar­dziej sku­tecz­nych ro­ślin lecz­ni­czych jakie zna ludz­kość. Od dawna prze­cież wia­do­mo, że ci, któ­rzy nie ską­pią go w swo­jej die­cie są zdrow­si i żyją dłu­żej.

Dla­cze­go leczy?

Wła­ści­wo­ści lecz­ni­cze czosn­ku wiążą się z wy­stę­po­wa­niem w jego skła­dzie sze­re­gu do­bro­czyn­nych en­zy­mów i ami­no­kwa­sów, wśród któ­rych naj­waż­niej­sza wy­da­je się być al­li­cy­na - zwią­zek o sil­nym dzia­ła­niu bak­te­rio­bój­czym (któ­re­mu za­wdzię­cza rów­nież cha­rak­te­ry­stycz­ny ostry za­pach). Związek ten jest silnym przeciwutleniaczem, a więc chroni przed działaniem wolnych rodników, które są odpowiedzialne za uszkodzenia powstałe w komórkach. Allicyna powstaje, gdy uszkodzimy tkanki czosnku np. krojąc go lub miażdżąc ząbki.

Na dobrą od­por­ność

Zdol­ność do za­bi­ja­nia bak­te­rii spra­wia, że czo­snek to do­sko­na­ły śro­dek na wzmoc­nie­nie od­por­no­ści, a także, gdy prze­zię­bie­nie za­ata­ku­je, sku­tecz­nie zwal­cza­ją­cy jego ob­ja­wy (m. in. zmniej­sza uciąż­li­we prze­krwie­nie nosa). Naj­lep­sze efek­ty daje spo­ży­wa­nie czosn­ku na su­ro­wo.

Warto pa­mię­tać, że prze­ciw­bak­te­ryj­ne wła­ści­wo­ści czosn­ku wy­ko­rzy­stu­je się ze­wnętrz­nie do de­zyn­fek­cji ran, ła­go­dze­nia uką­szeń owa­dów, za­po­bie­ga­nia zmia­nom grzy­bi­czym (świe­żo po­kro­jo­ny ząbek przy­kła­da­my wów­czas do cho­re­go miej­sca).

Na zdro­we serce i nie tylko

Na­ukow­cy po­twier­dza­ją to, co dla na­szych pra­ba­bek było już oczy­wi­ste - czo­snek służy sercu: ob­ni­ża ci­śnie­nie krwi, re­du­ku­je szko­dli­wy cho­le­ste­rol (LDL), przy­czy­nia­jąc się do wzro­stu po­zio­mu tego "do­bre­go" (HDL). Za­le­ca­na przez le­ka­rzy por­cja świe­że­go czosn­ku to jeden, dwa ząbki dzien­nie (ok. 4 g).

Zda­niem ba­da­czy czo­snek może rów­nież ob­ni­żać krze­pli­wość krwi. Przy tego typu pro­ble­mach za­le­ca­na dawka czosn­ku to 10 lub wię­cej ząb­ków. Ale uwaga! Można je jeść tylko w ce­lach pro­fi­lak­tycz­nych, zanim doj­dzie do ja­kich­kol­wiek za­bu­rzeń na tle za­krze­po­wym.

Ucze­ni su­ge­ru­ją rów­nież, że re­gu­lar­ne spo­ży­wa­nie czosn­ku może za­po­bie­gać roz­wo­jo­wi no­wo­two­rów. Chińscy naukowcy z Jiangsu Provincial Centre for Disease Control and Prevention odkryli, że jedzenie surowego czosnku przynajmniej dwa razy w tygodniu może zmniejszyć ryzyko nowotworu płuc o ponad 40 proc.

Ciem­na stro­na czosn­ku

Oprócz nie­za­prze­czal­nych wła­ści­wo­ści lecz­ni­czych, czo­snek może cza­sem szko­dzić. W nie­licz­nych przy­pad­kach może wy­wo­ły­wać aler­gie, mi­gre­ny oraz po­wo­do­wać stany za­pal­ne skóry. Są osoby, dla któ­rych jedną z naj­więk­szych wad ro­śli­ny jest ostry nie­przy­jem­ny za­pach.

Po­ko­nać czosn­ko­wy od­dech

Swój in­ten­syw­ny za­pach ro­śli­na za­wdzię­cza sub­stan­cji zwa­nej AMS. Zwią­zek ten nie roz­pa­da się pod­czas tra­wie­nia, w związ­ku z czym musi być wy­da­lo­ny z or­ga­ni­zmu przez od­dech i pot, co dla oto­cze­nia i sa­me­go wy­dy­cha­ją­ce­go bar­dzo uciąż­li­we. Na czosn­ko­wy od­dech jest jed­nak spo­sób - szklan­ka tłu­ste­go mleka po po­sił­ku. Zda­niem na­ukow­ców z Ohio State Uni­ver­si­ty, tłuszcz za­war­ty w mleku neu­tra­li­zu­je za­war­te w czosn­ku związ­ki siar­ko­we.

Wła­ści­wo­ści od­świe­ża­ją­ce od­dech wy­ka­zu­ją rów­nież su­szo­ne śliw­ki, ba­zy­lia i ba­kła­żan - jed­nak w ich przy­pad­ku efek­ty nie są aż tak od­czu­wal­ne.