Od odzyskania niepodległości w 1918 r. pełnił służbę w Oddziale Wywiadowczym Grupy Podlaskiej i 22 pułku piechoty. Od 1919 r. w Oddziale II Sztabu Generalnego WP. W czasie wyprawy kijowskiej był organizatorem siatki wywiadu na Ukrainie. Do 1923 r. pełnił funkcję pomocnika attaché wojskowego w Tallinnie, majora Konstantego Abłamowicza. Z dniem 15 grudnia 1923 r. został mianowany attache wojskowym ad interim przy Poselstwie RP w Tallinnie. Od roku 1929 był zastępcą kierownika Wydziału Prasowego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W latach 1931–1939 pełnił stanowisko dyrektora Wydziału Personalnego MSZ, jednocześnie od 1933 r. dyrektora Departamentu Konsularnego MSZ. Z uwagi na łączenie tych dwu funkcji uważano go za szarą eminencję polskiej dyplomacji. Obok Jana Szembeka był najbliższym współpracownikiem ministra spraw zagranicznych Józefa Becka.
W 1935 r. Drymmer przekonał ministra Becka, by w kierowanym przez niego wydziale konsularnym MSZ skupiła się cała polityka państwa w sprawach żydowskich. Kierowany przez Drymmera Wydział Konsularny nawiązał tajną współpracę z kierowaną przez Włodzimierza Żabotyńskiego Narodową Organizacją Zbrojną (Irgun Cewai Leumi, ארגון צבאי לאומי). Współpraca ta polegała na wspieraniu j emigracji polskich Żydów do Palestyny, przekazywaniu broni, a także szkoleniu wojskowym działaczy Irgunu. Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 r. znalazł się na emigracji, początkowo w Rumunii, następnie w Palestynie. Tam nawiązał kontakt z Abrahamem Sternem, z którym przed wojną współpracował w Warszawie i z jego pomocą założył nielegalne (według władz brytyjskich, a później polskich władz wojskowych) propiłsudczykowskie pismo „Biuletyn Niezależnych”. Dzięki interwencji Drymmera u generała M. Karaszewicza-Tokarzewskiego kapral Mieczysław Biegun otrzymał bezterminowy urlop z polskiego wojska, a także zwolnienie z przysięgi wojskowej, co pozwoliło mu wstąpić, już pod nazwiskiem Menachem Begin, do Irgunu, a potem stanąć na czele tej organizacji.
W latach 1947–1949 był w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia w Wielkiej Brytanii, następnie po 1951 r. - na emigracji w Kanadzie. Pracował zawodowo jako tapicer. Zmarł 27 lipca 1975 r. w Ottawie. Pochowany został 11 maja 1976 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.
Opr. Jan Lewicki
Na podstawie pl.wikipedia. org
