Był synem Eustachego Abramowicza, kowala i Urszuli z Białopiotrowiczów. W 1914 r. rodzina przeniosła się do Koszedar, gdzie od 1917 r. uczęszczał do szkoły początkowej z niemieckim językiem nauczania. 

W 1924 r. przeniósł się do Wilna, gdzie podjął naukę w wieczorowej szkole początkowej, którą ukończył w 1926 r., jednocześnie pracując fizycznie, od 1925 r. jako uczeń w zakładzie krawieckim. W 1930 r. ukończył gimnazjum dla pracujących. W tym samym roku zadebiutował jako poeta tomem „Świtanie myśli”. W 1933 r. wydał drugi tomik poezji pt. „Regionalne”. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1933 r. w Gimnazjum im. J. Lelewela w Wilnie, a następnie podjął studia na wydziale zaocznym Wyższej Szkoły Dziennikarskiej w Warszawie, które ukończył w 1934 r. W 1935 r. zadebiutował jako tłumacz antologią „Wybór najmłodszej poezji litewskiej”.

W latach 1933-39 z przerwami pracował jako korektor w wydawnictwie „Znicz”, a także w redakcji „Kuriera Wileńskiego”, gdzie awansował ze stanowiska korektora na dziennikarza. W 1936 r. przeniósł się do Lidy, gdzie redagował miesięcznik regionalno-krajoznawczy. Po powrocie do Wilna do wybuchu II wojny światowej pracował w redakcji „Kuriera Wileńskiego” a w latach 1939-40 w „Gazecie Codziennej”. Od 1940 r. przez około rok był redaktorem-tłumaczem w litewskiej agencji ELTA, w której tłumaczył informacje prasowe z języka polskiego.

Jesienią 1940 r. rozpoczął pracę bibliotekarza w Bibliotece Litewskiej Akademii Nauk im. Wróblewskich, w której od 1944 r. był bibliografem, a od 1947r. do 1965 r. kierował działem rękopisów. Publikował artykuły o zbiorach oraz o historii druku i prasy litewskiej, jak również zestawienia bibliograficzne dokumentujące zawartość kolekcji manuskryptów. Opracowywał rękopisy, m.in. Seksterny wykładów kowieńskich Adama Mickiewicza 1819-1821, przechowywane w Bibliotece Litewskiej Akademii Nauk. Przy współudziale innych pracowników biblioteki przygotował bibliografię nieuporządkowanych wcześniej rękopisów literackich i historycznych białoruskich i rosyjskich. W latach 1945-51 studiował historię na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Wileńskiego, na którym później był lektorem języka polskiego.

Kierował młodym ruchem poetyckim Polaków z Wilna i Wileńszczyzny, zakładając w 1954 r. przy redakcji polskojęzycznego dziennika „Czerwony Sztandar” Kółko Literackie. Rozwijał twórczość literacką po polsku, publikując tomy poezji, a także powieści i szkice o tematyce regionalnej i historycznej. Popularyzował wiedzę o literaturze litewskiej, rosyjskiej, ukraińskiej i białoruskiej w artykułach w języku polskim i litewskim. Napisał polsko-litewski podręcznik do samodzielnej nauki języka litewskiego.

Publikował książki i artykuły biograficzne o charakterze regionalnym. W 1940 ożenił się z Katarzyną Gintowt-Dziewiałtowską, która tłumaczyła na polski audycje Radia Litewskiego. Z tego małżeństwa miał urodzoną w 1942 r. córkę Barbarę, aktorkę.

Zmarł 16 listopada 1965 r. w Wilnie; pochowany został na cmentarzu na Rossie.