Liturgii przewodniczył oraz Słowo Boże wygłosił Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Arūnas Poniškaitis. Oprawę muzyczną Mszy Świętej zapewnił chór z parafii w Zameczku z Wilna.

"Dziękuję Wam za to, że budynek ten nie jest jedynie pomnikiem wiary czy kultury ludzi z przeszłości, lecz że pozostaje dziś żywym domem modlitwy, w którym się modlicie, gromadzicie, by wspólnie dawać świadectwo swojej wiary, razem nią żyć i przenikać nią swoją codzienność. Niech to sanktuarium trwa jako prawdziwy dom modlitwy – piękny nie tylko pod względem zewnętrznym, ale przede wszystkim dzięki znaczeniu swego życia wewnętrznego i swemu przeznaczeniu. Niech Bóg błogosławi wszystkim, którzy się tu gromadzą i modlą. Bądźcie błogosławieni." - mówił biskup Arūnas Poniškaitis.

Na podwójne święto przybyli nie tylko mieszkańcy Dukszt oraz okolic, ale także goście, wśród których był prezes Związku Polaków na Litwie, poseł do Parlamentu Europejskiego Waldemar Tomaszewski, minister sprawiedliwości i poseł na Sejm RL Rita Tamašunienė, wicemer rejonu wileńskiego Edyta Tamošiūnaitė oraz prezes frakcji AWPL-ZChR, wiceminister Gospodarki i Innowacji Waldemar Urban.

Bezpośrednio po Mszy Świętej wszyscy zebrani zostali zaproszeni na wspólne świętowanie. Po procesji eucharystycznej wokół świątyni odbył sie koncert, podczas którego wystąpiło aż 8 różnych kolektywów i zespołów artystycznych: zespół "Arka", "Fasolinki", "Bez słów", "Ojranka", "Kapela Świętojańska", "Bujwidzianka", "Dziedukai" oraz Dariusz Niedźwiedzki.

Po części artystycznej odbyła się Agapa – wspólny poczęstunek, biesiadowanie i spotkanie dla wszystkich parafian oraz gości.

***

W tym roku mija 170. Rocznica konsekracji kościoła rzymskokatolickiego w Duksztach, kolejno trzeciego, jaki stanął w tej miejscowości. Pierwsza świątynia – dar Doroty z książąt Giedrojciów Dowborowej z roku 1647. „Na cześć i chwałę Boga....i ku czci NMP „Drugi kościół w Duksztach wznieśli ojcowie pijarzy w roku 1762. Budowa obecnego kościoła w latach 1850-1856 stała się niezwykłym wydarzeniem. Tak o tym pisał świadek epoki Konstanty hr. Tyszkiewicz w swym słynnym dziele „Wilia i jej brzegi”, przedsięwzięcie murowania kościoła w Duksztach było tak głośne na całą Litwę, że nie było osoby, która by nie słyszała nazwy tego miejsca, coby nie złożyła na ten kościół grosza”.

Ta budowa stała się rzeczywiście wyjątkowym fenomenem. Jej inicjatorzy, ekspijarzy, których klasztor został zlikwidowany przez władze carskie po powstaniu listopadowym w 1832 roku, widząc, w jak opłakanym już stanie znalazł się zbudowany przez nich w 1762 roku, kościół, mimo iż nie posiadali żadnych funduszy, uzbrojeni jedynie w niezłomną ufność w pomoc Bożą, podejmują niełatwe wyzwanie. W pismie do biskupa wileńskiego ks. Dziekan giedrojcki (do tego dekanatu należał wówczas kościół duksztański) pisze: „W Imię Pana Boga po długich naradach zdecydowano się na wymurowanie nowego kościoła, a to ze składek tamecznych parafian i dalszych gorliwych bogobojnych katolików”.

Wokół sprawy zgromadziło się wielu ludzi dobrej woli różnych stanów społecznych, nie tylko parafian duksztańskich! Rzeczywistość przekroczyła oczekiwania, zbudowany zaś kościół stał się pięknym świadectwem mocy, jaką daje zawierzenie Bogu i szczera bezinteresowność ludzka.

Udało się uzyskać pozwolenie nie tylko władz kościelnych, lecz również władz carskich. Znakomity architekt Gustaw Schacht nieodpłatnie opracowuje projekt budowli, prace budowlane nadzoruje również za darmo naczelny architekt diecezjalny Tomasz Tyszecki, ofiarując jeszcze ponadto własne pieniądze. Napływają zewsząd hojne datki.

Imponującą kwotę ofiaruje kompozytor Stanisław Moniuszko – 600 rubli srebrnych, co stanowiło mniej więcej wynagrodzenie niższego urzędnika państwowego z dwu lat! A przecież Kompozytor nie był przysłowiowym Krezusem. W wileńskiej kurii biskupiej zaprowadzono księgę, w której wpisywano ofiary, jakie składali różni ludzie na rzecz budowy. Budowę wspierali nie tylko przedstawiciele arystokracji, którzy mieli wiele pomysłów: organizowałi zbiórki, loterie, etc. nie tylko w Wilnie, ale też w Trokach, Lidzie, Oszmianie, ofiarowali dla kościoła duksztańskiego obrazy przeważnie własnego pędzla oraz inne przedmioty.

Można przytoczyć mnóstwo przykładów szlachetnej ofiarności. W Duksztach zbudowano fabrykę cegieł, których użyto, jak podają źródła, ponad 200000 sztuk. Zgromadzono 400 metrów sześciennych polnych kamieni. Ci parafianie, których nie było stać na datki pieniężne, pracowali przy budowie.

inf. Parafia św. Anny w Duksztach, Helena Szymanel

• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
• Title Title
•