Zapis o męczeństwie dzieci betlejemskich znajduje się w Ewangelii św. Mateusza. Król Herod Wielki, namiestnik Galilei, dowiedział się od mędrców ze Wschodu, że narodził się Mesjasz, oczekiwany przez naród żydowski. W obawie, że straci władzę, postanowił pozbyć się Jezusa.

Mędrcy mieli odnaleźć Dzieciątko i donieść Herodowi, gdzie ono przebywa. Ostrzeżeni jednak przez anioła, nie zawiadomili Heroda i omijając Jerozolimę powrócili do swojej ojczyzny. Rozwścieczyło to króla, dlatego wydał dekret śmierci dla dzieci w Betlejem poniżej 2. roku życia, licząc, że w ten sposób zamorduje również Jezusa. Święta Rodzina jednak uciekła wcześniej do Egiptu. Dzieci z Betlejem choć nieświadomie, poniosły śmierć za Jezusa i w ten sposób Go ocaliły, dlatego uznawane są przez Kościół za męczenników.

Bibliści zastanawiają się nad tym, ile mogło być tych niemowląt? Betlejem w owych czasach mogło liczyć ok. 1000 mieszkańców. Niemowląt do dwóch lat w takiej sytuacji mogło być najwyżej ok. 100; chłopców zatem ok. 50. Jest to liczba raczej maksymalna i trzeba ją prawdopodobnie zaniżyć. Szczegół, że Herod oznaczył wiek niemowląt skazanych na śmierć, jest o tyle cenny, że pozwala w przybliżeniu określić czas narodzenia Pana Jezusa. Pan Jezus mógł mieć już ok. roku. Herod wolał dla „swego bezpieczeństwa” wiek ofiar zawyżyć.

Kult Młodzianków rozpoczął się już w II wieku po narodzinach Chrystusa.

28 grudnia w kościołach odmawiane są modlitwy szczególnie za dzieci nienarodzone i niemowlęta.

Święci Młodziankowie są uważani za patronów chórów kościelnych.