Duchowymi celami pielgrzymki jest wypełnienie aktów kultu, przez które pątnik pragnie dziękować, pokutować bądź prosić o upragnione łaski.

Wymiar eschatologiczny pielgrzymki przypomina, że wszyscy jesteśmy w drodze. „Droga do Sanktuarium” to znak i obraz drogi do królestwa niebieskiego.

Pielgrzymka ma też wymiar pokutny. Podobna jest do „drogi nawrócenia”. Jest okazją do skorzystania z sakramentu pokuty.

Pielgrzymka ma wymiar świąteczny. Jest oddechem i przerwą w codziennej monotonii, bo daje człowiekowi choć trochę odmienności od zwykłego życia. Jest ulgą w troskach życia, które dla wielu, a zwłaszcza biednych, stanowią dokuczliwy ciężar.

Pielgrzymka ma charakter apostolski. Pielgrzymi są znakiem wiary dla innych, stają się wędrującymi głosicielami Chrystusa.

Pielgrzymka jest przede wszystkim aktem kultu. Pielgrzym idzie do Sanktuarium po to, żeby spotkać się z Bogiem, przeżyć Jego obecność, oddając Mu adorującą cześć i otwierając prze Nim swoje serce.

W Sanktuarium pielgrzym spełnia wiele aktów kultu. Jego modlitwa przybiera różne formy: adoracja i uwielbienie Pana za Jego dobroć i Jego Świętość; dziękczynienie za otrzymane dobra; wypraszanie łask koniecznych w życiu; prośba o przebaczenie popełnionych grzechów. Pielgrzymowanie jest zatem szczególną formą obcowania z Bogiem, poszukiwaniem źródeł wiary oraz sensu ludzkiej egzystencji.

Jubileuszowa 30 pielgrzymka ma wielce wymowne motto - „Wielbi dusza moja Pana!”

– Czas pokazuje, że tradycja pieszego pielgrzymowania jest już dość znana i wiernym Wileńszczyzny potrzebna. Ta forma uwielbienia Boga jest szczególnie popularna wśród młodzieży i daje dobre owoce w ich życiu – mówił ks. Wiktor Kudriaszow, od lat związany z pielgrzymką.