Pierwszym prywatnym darczyńcą wspierającym poszerzanie możliwości programu został Netflix, co wspólnie ogłosili przebywający z wizytą w Polsce Greg Peters, prezes Netflixa oraz Tomasz Kolankiewicz, dyrektor FINA.

Efektem Programu Badań i Konserwacji Taśmy Filmowej będzie trwalsza ochrona historycznych zbiorów filmowych o istotnym znaczeniu dla polskiej kultury, oparta na pogłębionej analizie ich materialnego i historycznego charakteru oraz ich ponowne udostępnienie publiczności w sposób wierny oryginalnej estetyce.

W ramach projektu badaniami i konserwacją zostaną objęte tak fundamentalne dla historii polskiego kina dzieła jak niemal stuletnie filmy w reżyserii Aleksandra Hertza (“Bestia” i “Jego ostatni czyn” z 1917 roku), znajdujące się na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego dramaty “Mocny człowiek” (1920, reż. Henryk Szaro) i “Janko Muzykant” (1930, reż. Ryszard Ordyński) czy adaptacje powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza “Znachor” (z 1937 w reżyserii Michała Waszyńskiego i z 1981 w reżyserii Jerzego Hoffmana). Ponadto specjaliści z FINA podejmą prace nad tak kultowymi tytułami jak “Ostatni etap” (1947, reż. Wanda Jakubowska), “Przygoda na Mariensztacie” (1953, reż. Leonard Buczkowski), “Prawo i pięść” (1964, reż. Jerzy Hoffman, Edward Skórzewski) czy C.K. Dezerterzy (1976, reż. Janusz Majewski). Program obejmie również ochroną najbardziej monumentalne dzieła w historii polskiego filmu, w tym “Faraona” w reżyserii Jerzego Kawalerowicza z 1965 roku oraz “Ziemię obiecaną” Andrzeja Wajdy z 1974 roku.

- W świecie natychmiastowej dostępności i pozornej trwałości zapisu cyfrowego łatwo ulec złudzeniu, że digitalizacja oznacza pełne zachowanie dziedzictwa filmowego. Tymczasem taśmy filmowe pozostają nie tylko nośnikami treści, ale także nieocenionym źródłem wiedzy o historii, estetyce i technologii kina. Znaczna ich część, zwłaszcza barwne taśmy z octanu celulozy, czy łatwopalne taśmy nitro, znajdują się dziś w zaawansowanym stadium degradacji. W Polsce nadal brakuje infrastruktury, która pozwalałaby prowadzić ich pogłębioną analizę na poziomie porównywalnym z najlepszymi praktykami międzynarodowymi. Nasz program odpowiada na tę lukę, proponując interdyscyplinarne podejście integrujące konserwację dzieł sztuki, chemię materiałową i badania nad techniką filmową - mówi kierująca programem dr Monika Supruniuk, zastępczyni dyrektora ds. zbiorów analogowych i infrastruktury FINA.

Analogowe zbiory filmowe Filmoteki Narodowej - Instytutu Audiowizualnego to największy zbiór w Polsce oraz jeden z największych tego typu zasobów w Europie. Wśród nich można znaleźć obiekty unikatowe, często w pojedynczych egzemplarzach. Zakres chronologiczny sięga od początków kina na ziemiach polskich do współczesności. Obejmuje blisko 580 tysięcy pudeł taśmy filmowej, w tym około 2 500 polskich filmów fabularnych, 100 000 filmów dokumentalnych i krótkometrażowych, 2 000 animacji i 15 000 kopii filmów zagranicznych.

MKiDN (gov.pl)