Obchody 151. rocznicy urodzin Wincentego Witosa

2025-01-20, 15:43
Oceń ten artykuł
(0 głosów)
Wincenty Witos Wincenty Witos Fot. ipn.gov.pl

Obchody 151. rocznicy urodzin wieloletniego działacza ruchu ludowego, jednego z głównych budowniczych II Rzeczypospolitej odbyły się 18 i 19 stycznia 2025 roku w Wierzchosławicach.

Uroczystości rozpoczęły się od mszy św. w kościele w Wierzchosławicach, której przewodniczył biskup Leszek Leszkiewicz, delegat Konferencji Episkopatu Polski ds. Duszpasterstwa Rolników. Po nabożeństwie uczestnicy wydarzenia przeszli na cmentarz parafialny, gdzie złożyli kwiaty w kaplicy grobowej Wincentego Witosa. Wieniec od Instytutu Pamięci Narodowej złożył dr Mateusz Szpytma, zastępca prezesa IPN.

Dzień wcześniej w Centrum Kultury Wsi Polskiej w Wierzchosławicach odbył się koncert Orkiestry Symfonicznej Reprezentacyjnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego „Nie ma sprawy ważniejszej niż Polska” zorganizowany przez Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Wincentego Witosa w Wierzchosławicach.

Wincenty Witos to człowiek, który oddał swoje życie dla Polski – podkreślił wiceprezes IPN, inaugurując koncert będący muzycznym hołdem dla jednego z ojców polskiej niepodległości.

Wincenty Witos, „Wójt z Wierzchosławic”, urodzony 21 stycznia 1874 r. w podtarnowskiej wsi w rodzinie chłopskiej, dzięki samozaparciu i pracowitości doszedł do najwyższych godności w państwie. Był wieloletnim przywódcą ruchu ludowego, jednym z głównych budowniczych II Rzeczypospolitej i trzykrotnym jej premierem. Dla Witosa chłopi byli nieodzownym elementem siły jedności Polski. Film podkreśla zasługi trzykrotnego premiera RP w zaangażowanie polskiej wsi w walkę o niepodległość państwa.

Źródło: IPN

Dodaj komentarz

radiowilnowhite

EWANGELIA NA CO DZIEŃ

  • Środa, 24 czerwca 2026 

    Narodzenie św. Jana Chrzciciela, uroczystość

    Łk 1, 57-66. 80

    Ewangelii według świętego Łukasza

    Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że Pan okazał jej wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią. Przyszli ósmego dnia, aby obrzezać chłopca i nadać mu imię jego ojca Zachariasza. Lecz jego matka powiedziała: „Nic podobnego! Będzie miał na imię Jan”. Oni przekonywali ją: „Przecież nie ma nikogo w twojej rodzinie, kto by miał takie imię”. Za pomocą znaków pytali więc jego ojca, jak chce go nazwać. A on poprosił o tabliczkę i napisał: „Na imię mu Jan”. Wtedy zdumieli się wszyscy. I natychmiast otworzyły się jego usta, odzyskał mowę i wielbił Boga. Lęk padł na wszystkich ich sąsiadów. Po całej górskiej krainie Judei opowiadano o tym wszystkim, co się wydarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, zastanawiali się i pytali: „Kimże będzie ten chłopiec?”. Bo rzeczywiście ręka Pana była z nim. Chłopiec rósł i wzmacniał się duchowo. Przebywał na pustkowiu aż do czasu wystąpienia przed Izraelem.

    Czytaj dalej...
 

 

Miejsce na Twoją reklamę
300x250px
Lietuva 24Litwa 24Литва 24Lithuania 24