Tematyka wystawy współgra z przygotowaniami do Świąt, a przede wszystkim z ich duchowym przeżywaniem. Ekspozycja umożliwia powrót do minionych lat, zwraca uwagę na najbardziej istotne aspekty, wprowadza w świąteczną atmosferę.

Wraz z upływem czasu tradycje i obyczaje towarzyszące Świętom Bożego Narodzenia uległy przeobrażeniom, a niektóre z nich – całkowitemu zatraceniu. Dawniej powszechne było przekonanie, że zabiegi i czynności dokonywane w tym czasie mają szczególną moc sprawczą. Wierzono, że zapewnią dobrobyt i urodzaj w gospodarstwie oraz zdrowie domowników. Przykładano wielką uwagę do tego, by żadnego z rytuałów nie zaniedbać. Starano się, by wygląd izby mieszkalnej jak najwierniej przypominał stajenkę, w której narodził się Jezus.

Wiele tradycji związanych było z przygotowywaniem potraw świątecznych. Zwyczaj nakazywał, by dania spożywane w Boże Narodzenie przyrządzone zostały z produktów pochodzących z pól, lasu, ogrodu i wody. Ich ilość musiała być nieparzysta, w przeciwieństwie do liczby osób, zasiadających do wigilijnej wieczerzy. To gwarantowało, że w kolejnym roku wszyscy spotkają się ponownie i nikogo nie zabraknie.

Nogi ławy obwiązano łańcuchem, aby nie zabrakło chleba, a pod nią umieszczono żelazo płużne, posiadające moc odpędzania kretów. Na wigilijnym stole pod białym obrusem umieszczano siano, aby upamiętnić przyjście na świat Jezusa w stajence betlejemskiej. Dość powszechnym zwyczajem było przygotowywanie powróseł ze słomy, które następnie zabierano na pasterkę, a po powrocie obwiązywano nimi drzewa, by obficie owocowały. To tylko niektóre z wielu zapomnianych już dziś tradycji bożonarodzeniowych.

Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu - www.mwmskansen.pl