Zamiłowanie do literatury i poezji rozbudził w nim brat, Janusz. Również on był jego pierwszym literackim mentorem. Obaj pisywali pierwsze wiersze jeszcze przed wojną. W międzyczasie brat wciągnął go do konspiracyjnej działalności w Armii Krajowej (pseudonim „Satyr"). W latach 1943-1944 walczył w leśnych oddziałach. W 1944 r. powstały Echa Leśne uważane za właściwy debiut literacki Różewicza.

Po wojnie związał się z neoawangardową drugą Grupą Krakowską. Jego tomiki Niepokój (1947) i Czerwona rękawiczka (1948) uznano za rewolucyjne. Następnie został wydany zbiór jego poezji zebranych. Za jego najbardziej popularne wiersze są uznawane Lament i Ocalony. W latach 1958-1959 Różewicz napisał pierwszy dramat Kartotekę, swoje najbardziej znane dzieło. Sztuka była tłumaczona na wiele języków i grana na wielu zagranicznych scenach.

Książki Tadeusza Różewicza przełożono na 49 języków. Wielokrotnie nagradzany poeta, odznaczony m.in. Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej oraz Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, zmarł w 2014 r. we Wrocławiu.

Sejm ogłosił go jednym z patronów 2021 r. „Zmienił polską poezję, stworzył jej nową formę, co jest widoczne już w pierwszym tomie Niepokój z 1947 r. Ambasador polszczyzny. Poeta przełomu, głęboko związany z losem pokolenia wojennego. Po przeżyciu ludobójstwa, okrucieństwa wojny, Holocaustu, stworzył nowy język poezji” – wskazano w uchwale Izby.

sejm.gov.pl