Wojciech Kilar skomponował muzykę do wielu ważnych polskich filmów, m.in.: „Nikt nie woła" (1960), „Tarpany" (1961), „Milczenie" (1963), „Ktokolwiek wie...", „Sól ziemi czarnej" (1969), „Perła w koronie" (1971), „Giuseppe w Warszawie" (1964) Stanisława Lenartowicza, „Późne popołudnie" (1964) i „Morderca zostawia ślad" (1967) Aleksandra Ścibora-Rylskiego, „Salto" (1965) Tadeusza Konwickiego, „Chudy i inni" (1966) Henryka Kluby, „Sami swoi" (1967) Sylwestra Chęcińskiego, „Lalka" Wojciecha Jerzego Hasa (1968), „Spirala" (1978), „Kontrakt" (1980), „Cwał" (1995) i „Persona non grata" (2005) Krzysztofa Zanussiego, „Rejs" (1970) Marka Piwowskiego, „Ziemia obiecana" (1974), „Trędowata" (1976) Jerzego Hoffmana, „Przypadek" (1981) Krzysztofa Kieślowskiego, „Pianista" (2002) Romana Polańskiego oraz seriali „Przygody pana Michała" (1969) Pawła Komorowskiego i „Rodzina Połanieckich" (1978) Jana Rybkowskiego.

Jest także autorem muzyki do filmów zagranicznych, m.in. do „Drakuli" (1992) Francisa Forda Coppoli, „Śmierci i dziewczyny" (1994) Romana Polańskiego, „Portretu damy" (1996) Jane Campion i „Królów nocy" (2007) Jamesa Graya.

Za muzykę do „Pianisty" zdobył francuskiego Cezara, a za muzykę do „Drakuli" nagrodę Stowarzyszenia Kompozytorów Amerykańskich.

Urodził się 17 lipca 1932 r. we Lwowie. (PAP)