Na te prace Departament Dziedzictwa Kultury przeznaczył w tym roku 36 322 euro, a archidiecezja wileńska – 14481 euro. Prace mają być skończone w 2017 roku, informuje Departament Dziedzictwa Kultury.
Sgraffito to technika dekoracyjna malarstwa ściennego polegająca na wydrapywaniu wzoru w tynku. Szczególnie popularna była w okresie renesansu.
„Kościół św. Stefana to najciekawszy kościół renesansowy w Wilnie. W 1604 roku odbyła się w nim uroczystość kanonizacji św. Kazimierza. Wszystkie uroczyste powitania królów, książąt i karvedziu zaczynały się w tym kościele, podążały ulicą Rudnicką i tylko wtedy dochodziły do ratuszu, Pałacu Władców, wileńską katedrę. To były symboliczne wrota Wilna – początek wszystkich uroczystości w Średniowieczu. Za najciekawszy pałac wileński uważany jest pałac Sapiegów, to najciekawszy kościół, moim okiem, jest św. Stefana" – powiedział kierownik wileńskiego działu Departamentu Dziedzictwa Kultury Vitas Karčiauskas.
Znajdujący się w okolicach wileńskiego dworca skromny kościół św. Stefana w Wilnie, zbudowany w latach 1600-1612, powstał staraniem jezuity ks. Szymona Wysockiego. Pełnił funkcję świątyni szpitala św. Łazarza. Z czasem wokół powstał cmentarz, gdzie początkowo grzebano ofiary zarazy, a później także osoby szanowane i zasłużone dla miasta. Na tym cmentarzu pochowany znany architekt Wawrzyniec Gucewicz, o czym świadczy tablica pamiątkowa na południowej ścianie kościoła.
Przy kościele św. Stefana działały kolejno domy zakonnne: św. Rocha i mariawitek. Był też przekształcony na więzienie i magazyny. Po II wojnie światowej świątynia została zamknięta. Wyremontowana w latach 80. ubiegłego stulecia. Odnawianie kościoła rozpoczęto w 2005 roku. Do 2010 roku usunięto nieautentyczny tynk, odbydowano wieżyczki i wykonano wiele innych prac.
