15 lutego w podwileńskim Czarnym Borze odbyły się uroczyste obchody 10. rocznicy konsekracji kościoła pod wezwaniem błogosławionego księdza Michała Sopoćki. Było to święto całej wspólnoty i przypomnienie, że konsekracja kościoła dotyka nie tylko murów, lecz także ludzkich serc.

W tym roku przeżywamy wyjątkowy jubileusz – 10. rocznicę konsekracji kościoła bł. ks. Michała Sopoćki w Czarnym Borze.

4 czerwca wiernych Archidiecezji Wileńskiej zszokowała smutna wiadomość – ksiądz Elijas Anatolijus Markauskas, ukochany przez lokalną wspólnotę, został usunięty ze stanowiska rektora kościoła Bł. Michała Sopoćki po 3 latach duszpasterstwa. Ta decyzja, uznawana przez wielu za niesprawiedliwą i niezrozumiałą, wywołała falę wzburzenia i protestów. W odpowiedzi na nią, członkowie parafii natychmiast wystosowali list do arcybiskupa wileńskiego Gintarasa Grušasa, podpisany przez radę kościelną, domagając się uzasadnienia oraz ponownego rozważenia decyzji.

Miłosierny Boże, Ty uczyniłeś sługę swego ks. Michała Sopoćkę apostołem Twego nieograniczonego Miłosierdzia i żarliwym czcicielem Maryi, Matki Miłosierdzia – tak rozpoczyna się modlitwa za wstawiennictwem błogosławionego, od roku patronującego kościołowi w Czarnym Borze. Wierni uczestniczący w uroczystej Mszy św. odpustowej otrzymali pamiątkowe obrazki z wizerunkiem ks. Sopoćki i modlitwą o uproszenie łask.

Kościół bł. ks. Michała Sopoćki w podwileńskim Czarnym Borze obchodzi pierwszą rocznicę konsekracji.

radiowilnowhite

EWANGELIA NA CO DZIEŃ

  • Środa, 24 czerwca 2026 

    Narodzenie św. Jana Chrzciciela, uroczystość

    Łk 1, 57-66. 80

    Ewangelii według świętego Łukasza

    Dla Elżbiety nadszedł czas rozwiązania i urodziła syna. Gdy sąsiedzi i krewni dowiedzieli się, że Pan okazał jej wielkie miłosierdzie, cieszyli się razem z nią. Przyszli ósmego dnia, aby obrzezać chłopca i nadać mu imię jego ojca Zachariasza. Lecz jego matka powiedziała: „Nic podobnego! Będzie miał na imię Jan”. Oni przekonywali ją: „Przecież nie ma nikogo w twojej rodzinie, kto by miał takie imię”. Za pomocą znaków pytali więc jego ojca, jak chce go nazwać. A on poprosił o tabliczkę i napisał: „Na imię mu Jan”. Wtedy zdumieli się wszyscy. I natychmiast otworzyły się jego usta, odzyskał mowę i wielbił Boga. Lęk padł na wszystkich ich sąsiadów. Po całej górskiej krainie Judei opowiadano o tym wszystkim, co się wydarzyło. A wszyscy, którzy o tym słyszeli, zastanawiali się i pytali: „Kimże będzie ten chłopiec?”. Bo rzeczywiście ręka Pana była z nim. Chłopiec rósł i wzmacniał się duchowo. Przebywał na pustkowiu aż do czasu wystąpienia przed Izraelem.

    Czytaj dalej...
 

 

Miejsce na Twoją reklamę
300x250px
Lietuva 24Litwa 24Литва 24Lithuania 24