Po wywalczeniu niepodległości Republika de Cabo Verde korzystała z hojnej pomocy międzynarodowej, a to z uwagi na to, że młode państwo obrało kierunek demokratycznego rozwoju nastawionego na poszanowanie praw człowieka. Według rankingu wskaźnika demokracji, ogłaszanego corocznie przez tygodnik „The Economist”, w 2020 roku kraj ten zajmował 32. miejsce na świecie. Dla porównania Litwa wraz z Jamajką dzieliła 42. pozycję, a Polska otrzymała 50. lokatę. Z państw przynależnych do kontynentu afrykańskiego wyżej od Cabo Verde plasował się jedynie Maurytius, również państewko wyspiarskie, tyle że na Oceanie Indyjskim.

W ogóle 90 proc. artykułów żywnościowych jest sprowadzanych z zagranicy, bo na Wyspach Zielonego Przylądka ziemia zdatna do uprawy stanowi zaledwie 16 proc. Nie odczuwało się tego w hotelu, gdzie był dość szeroki wybór dań, pieczywa, warzyw i owoców. W restauracjach najczęściej serwowane są dania z homarów, langust, rozmaitych ryb, wśród których absolutnym królem jest tuńczyk.

Legenda głosi, że Wyspy Zielonego Przylądka powstały, gdy Bóg – dumny ze stworzenia świata – otrzepał ręce. Boskie okruszki spadły do oceanu, tworząc archipelag składający się z 10 głównych wysp i 16 wysepek mniejszych. Samolot z Warszawy dostarczył nas na jedną z nich legitymującą się krótką nazwą – Sal. Podobno cieszy się ona największą popularnością wśród turystów, a to ze względu na wspaniałe plaże, dogodne warunki do surfowania oraz nurkowania. Ponadto branża turystyczna zaczęła się rozwijać właśnie na niej, a dopiero później na dwóch kolejnych wyspach.