O tym warto pamiętać i to trzeba przypominać. Na łamach Kuriera Wileńskiego 30 stycznia 2015 .Stanisław Tarasiewicz napisał artykuł pt „Wileńszczyzna: rocznice zaprzepaszczonych szans” o obietnicach regulacji praw Polaków z 29 stycznia 1991 roku przez Parlament w Wilnie i organizacja Sajudisna na Litwie .Uchwalono spełnienie szeregu polskich postulatów, m. in. w zakresie używania języka ojczystego w urzędach i w nazewnictwie topograficznym oraz dopuszcza pisownię polskich nazwisk w litewskich paszportach. Parlament przyjął też specjalną uchwałę, która miała wyodrębnić Wileńszczyznę, jako jednostki samorządowej, na terenie której mniejszościom narodowym gwarantuje się szereg praw. Oto fragment tego co napisał S.Tarasiewicz : „W swoim oświadczeniu z 22 stycznia 1991 roku „Sąjūdis” opowiedział się za uznaniem języków mniejszości narodowych za języki pomocnicze w administracji lokalnej, za prawem do pisowni nazwisk w języku ojczystym, za jego używanie w nazewnictwie. Poparł też założenia narodowej jednostki samorządowej na Wileńszczyźnie. Później te reglamentacje w pełni znalazły się w uchwałach przyjętych 29 stycznia. Decyzje, na które czekała spragniona Wileńszczyzna, zapadły. Sadzę, że 29 stycznia br. stanie się doniosłym dniem w historii Wileńszczyzny… Tak, lody ruszyły. Zaznaczę, że nikt z obecnych deputowanych nie głosował przeciwko tym dokumentom. Powstrzymały się tylko dwie osoby”. Na łamach „Kuriera” czytamy pełną radości relację z Parlamentu ówczesnej dziennikarki gazety Jadwigi Bielawskiej. Dziś możemy tylko zastanawiać się, że te dokumenty były tak jednogłośnie przyjęte może właśnie dlatego, że głosujący „za” wiedzieli, że nigdy nie będą zrealizowane?”

Traktat Lizboński, Ramowa Konwencja Rady Europy o Ochronie Mniejszości Narodowych, Traktat polsko - litewski...
Jak widać dla władz litewskich podpisane zobowiązania nie mają większego znaczenia, gdy w grę wchodzą wewnątrzkrajowe rozgrywki zmierzające do ograniczania statusu mniejszości narodowych.
Takie działania są nie tylko sprzeczne z prawem i normami międzynarodowymi, ale po prostu niegodne i hańbiące.
Gorącymi orędownikami naprawienia tej nienormalnej sytuacji są członkowie i sympatycy polskich organizacji, w tym ZPL, AWPL oraz organizacji oświatowych, którzy konsekwentnie dopominają się zaprzestania wszelkich przejawów dyskryminacji ze względów na narodowość.

"Wielka determinacja rodziców" jest w pełni uzasadniona, bo dotyczy ważnych, wręcz żywotnych spraw i oparta jest na słusznej racji.

wielka determinacja to fakt
strajki i strajki, ale władza idzie w zaparte
a zatem co potem?
wraca pomysł autonomii ziemi wileńskiej
warto przemyśleć

c.d.
Konwencja ustanawia standardy ochrony mniejszości narodowych, w szczególności zapewnia równość wobec prawa i prawo do niedyskryminacji, zapewnia również ochronę języków i kultur oraz przewiduje prawo do otwierania placówek edukacyjnych. Wydawać by się mogło, iż Konwencja powinna służyć jako punkt wyjścia do dalszego działania i współpracy, toteż Kongres Oświaty Polonijnej wyraża swoje zaniepokojenie powstałą sytuacją. Dzieło formacji obywatela godnego tego miana w społeczeństwie demokratycznym, wielokulturowym to właśnie misja szkół polskich, w centrum której stoi uczeń, obywatel demokratycznego społeczeństwa i współuczestnik procesu edukacji. Wszelkie próby zatarcia u dzieci tożsamości ich pochodzenia i pochodzenia ich rodziców ma nieodwracalne skutki w psychice dziecka, a późniejszego obywatela. To jest wielka powinność wobec społeczeństwa.