Dziedzictwo, które trwa. Upamiętnienie śp. Księdza Prałata Józefa Obrembskiego

2026-03-26, 11:47

Religia

wielkość czcionki Zmniejsz czcionkę Powiększ czcionkę
Komentarzy (6)

Oceń ten artykuł

(0 głosów)

fot. Janina Wołejszo

120 lat temu urodził się ks. Prałat Józef Obrembski, niekwestionowany autorytet na Wileńszczyźnie, który dla wielu stał się nie tylko kapłanem, ale także powiernikiem i świadkiem ich codziennych historii. 19 marca rozpoczęły się w Mejszagole uroczystości rocznicowe, zwieńczone uroczystą akademią w niedzielę 22 marca w Dworze Houwaltów.

Cykl wydarzeń zainicjowało Muzeum Księdza Prałata Józefa Obrembskiego, a organizatorem niedzielnej uroczystości było koło ZPL, oddział w Mejszagole, na czele którego stoi prezes, obecna minister sprawiedliwości Rita Tamašunienė.

19 marca to dzień nieodłącznie związany z ks. Obrembskim. Urodzinowo-imieninowa okazja od lat dawała asumpt do spotkań. Mejszagolanie wspominają, że imieniny proboszcza to zawsze było wielkie święto z udziałem licznych i znamienitych gości. Dziś są już legendą, ale wspomnienia osłodzone smakiem tradycyjnych pączków sprzyjają powrotom do tamtych chwil – pełnych serdeczności, wspólnoty i bliskości, które na długo pozostawały w sercach uczestników. Tak więc 19 marca odprawiona została Msza św., w intencji ks. prałata, z udziałem młodzieży szkolnej z gimnazjum, któremu patronuje Patriarcha Wileńszczyzny. Odbył się też wzruszający koncert przygotowany przez uczniów pod egidą polonistów i pani z muzyki. Wybrzmiały słowa prałata, strofy poezji przeplatane piosenkami patriotycznymi i religijnymi w wykonaniu łączonych chórów szkolnych. Ta niezwykle cenna lekcja to żywe spotkanie z historią i wartościami, które kształtują tożsamość młodego pokolenia, wyrastającego już w świadomości, że ich Patron jest już legendą — nie poznali go za życia, lecz czerpią z jego dziedzictwa.

Dzień Patrona

Niedzielna Msza św. zgromadziła mieszkańców na wspólnej modlitwie o rychłą beatyfikację ks. Prałata Józefa Obrembskiego. Oddolna inicjatywa wiernych, a warto zauważyć, że vox populi, vox Dei (łac. Głos ludu głosem Boga), zaowocowała zebraniem świadectw ludzi, dlatego kolejnym krokiem było wystosowanie listu do biskupa. Podpisali go uczestnicy spotkania. A każdy, kto będzie jeszcze chciał dołączyć do tej inicjatywy będzie mógł podpisać list w Muzeum Księdza Prałata w Mejszagole, w godzinach pracy placówki. Po Mszy św. i modlitwie przy grobie, mieszkańcy w procesji udali się do Dworu Houwaltów, gdzie odbyła się uroczysta akademia.

Wśród zaproszonych na uroczystość gości przybyli Konsul Generalny RP Dariusz Wiśniewski, przewodniczący AWPL-ZChR, europoseł Waldemar Tomaszewski, radna Samorządu Rejonu Wileńskiego Maria Rekść, kanclerz Ministerstwa Sprawiedliwości Lucyna Kotłowska, kierownicy i dyrektorzy placówek funkcjonujących w Mejszagole. I mieszkańcy, którzy niedzielne popołudnie postanowili spędzić razem. Bo o to często apelował ks. Obrembski, by się spotykać, rozmawiać, spędzać razem czas – bo to najlepsza droga do rozwoju i kształtowania siebie.

Witając zebranych, Rita Tamašunienė podkreśliła wielką odpowiedzialność mieszkańców Mejszagoły wobec zachowania pamięci o ks. prałacie oraz przekazywania jego wartości kolejnym pokoleniom.

– Przez lata ksiądz Józef był dla nas nie tylko duszpasterzem, ale oparciem, przewodnikiem duchowym i życzliwym człowiekiem, który potrafił wysłuchać, zrozumieć i dodać otuchy w najtrudniejszych chwilach. Dziś możemy wyrazić mu wdzięczność poprzez trwanie przy jego naukach, poprzez wychowywanie dzieci zgodnie z wartościami, które nam pozostawił w testamencie – mówiła prezes ZPL oddziału mejszagolskiego, organizatorka spotkania.

Wiele ważnych słów i deklaracji padło tego dnia. Ciepłe wspomnienia przeplatane były nutką goryczy wobec wyborów współczesnego człowieka. Waldemar Tomaszewski i Maria Rekść, opiekunowie prałata i inicjatorzy powołania muzeum nie kryli troski o zachowanie jego dziedzictwa oraz potrzebę wierności ideałom, które przez całe życie głosił. Czując się w pewnym sensie depozytariuszami jego nauk przekazali cenną lekcję, wskazali właściwy kierunek, co jest szczególnie ważne dla młodego pokolenia.

Opowieść o pamięci i wspólnocie

I właśnie w tej atmosferze refleksji i wdzięcznej pamięci słowa ustąpiły miejsca pieśni i muzyce – tej najczystszej formie przekazu sercem. Na scenie zabrzmiały pieśni w wykonaniu zespołów, niosąc ze sobą nie tylko dźwięk, ale i emocje, które łączyły pokolenia, przypominając, że to, co najważniejsze, trwa w nas i między nami.

Chór „Moderato” pod kierownictwem Wioletty Leonowicz przeprowadził zebranych przez ogród wspomnień wplatając w pieśni krótkie refleksje, odczytane przez młode pokolenie i starszych chórzystów. Zespół „Czerwone Maki”, kierowany przez Stefanię Tomaszun, opiewający piękno okolic Jawniun, ostatniego bastionu polskości na szyrwinckiej ziemi, idealnie wpisał się w słowa prałata, że „Ta Ziemia Wileńska jest droga dla wszystkich, nie tylko dla tych, co się tutaj urodzili”. Ich pieśni przypomniały, że więź z tą ziemią rodzi się przede wszystkim z miłości, pamięci i troski o jej przyszłość.

Występ „Mejszagolanek”, którymi kieruje Jasia Mackiewicz idealnie spuentował to wyjątkowe spotkanie. Ich piosenki były wzruszającym przypomnieniem, że jesteśmy stąd, i że tylko tutaj żyje się prawdziwie, szczerze. W muzyczny sposób opowiedziały, dlaczego czasem na dźwięk melodii, z oczu spada serdeczna łza – bo jest ona wyrazem pamięci, tęsknoty i miłość do rodzinnej ziemi. Wyśpiewana na zakończenie „Ballada o Mejszagole” – piękna pieśń autorstwa poety Henryka Mażula i Jasi Mackiewicz – stała się cichą modlitwą o to, by nad miasteczkiem dobre anioły rozpościerały swe skrzydła.

Uczestnicy spotkania nie kryli radości, że mogli wspólnie przeżyć te chwile, pełne wzruszeń, pamięci i jedności, umacniając w sobie przekonanie, jak ważne jest pielęgnowanie tego, co łączy i buduje wspólnotę.

Przy filiżance kawy i tradycyjnych pączkach można było obejrzeć unikatową wystawę „Życie księdza prałata Józefa Obrembskiego w fotografii” przygotowaną przez muzeum ks. prałata.

Ksiądz Obrembski często mówił o miłości do Boga i do człowieka. Mówił, że miłość nie zawsze jest wielkim gestem. Częściej jest trwaniem. Jest obecnością wtedy, gdy ktoś przychodzi ze swoim zmartwieniem, troską. Jest milczeniem, które nie odwraca się od drugiego człowieka. I takiej właśnie miłości uczył. Cichej. Wiernej. Codziennej. Może nie nazywał jej wielkimi słowami, ale żył nią – dzień po dniu. W każdym spotkaniu, w troskliwym spojrzeniu, w czasie ofiarowanym innym. I dlatego jego obecność zostawała w człowieku na długo. Została w wielu z nas do dziś. Bo prawdziwa miłość nie przemija. Ona trwa – w pamięci, w sercu, w drugim człowieku.

Monika Urbanowicz
Fot. Janina Wołejszo

View the embedded image gallery online at:
http://l24.lt/pl/religia/item/427423-upamietnienie-sp-ksiedza-pralata-jozefa-obrembskiego-dziedzictwo-ktore-trwa?print=1&tmpl=component#sigProGalleriac374c9cfa0

Etykiety

Artykuły powiązane

Z Mejszagoły wywieziono ponad 1,5 tys. metrów sześciennych odpadów radioaktywnych	Z Suderwy do Mejszagoły. Wyruszy XIV Piesza Pielgrzymka Śladami Księdza Prałata Józefa Obrembskiego
Żył służąc Bogu i ludziom. 120 lat temu urodził się ksiądz prałat Józef Obrembski	Zapusty w Mejszagole – gwarne pożegnanie zimy

Komentarze

#6 Janina Klimaszewska 2026-03-26 15:11

Coroczna pielgrzymka upamiętniająca wybitną postać ks. Prałata Józefa Obrembskiego corocznie gromadzi dzieci, młodzież i mieszkańców rejonu wileńskiego. Wspólna wędrówka śladami Prałata to nie tylko podróż fizyczna, ale przede wszystkim duchowa – czas refleksji, modlitwy i wspólnoty.

Każdy krok przypomina o wartościach, które ks. Obrembski pozostawił mieszkancom: dobroci, życzliwości i trosce o drugiego człowieka. Uczestnicy pielgrzymki niosą w sercach jego nauki, opowieści i przesłanie, które – choć wypowiedziane przed laty – wciąż inspiruje kolejne pokolenia.

Wspólne śpiewy, modlitwy i rozmowy w drodze tworzą niezwykłą atmosferę jedności i przynależności do wspólnoty, która pamięta o swoich korzeniach i o ludziach, którzy przez całe życie stawiali dobro bliźniego ponad własne sprawy. Pielgrzymka staje się więc żywym pomnikiem pamięci, miejscem spotkań serc i duchowej inspiracji dla młodszych i starszych uczestników.

Śladami ks. Prałata wędrujemy dziś nie tylko po ziemi Wileńszczyzny, ale także po jego dziedzictwie – tam, gdzie dobro, mądrość i miłość do człowieka pozostają na zawsze obecne.

Cytować | Zgłoś administratorowi

#5 Priest 2026-03-26 13:41

Wybitna postać ks. Prałata zasługuje na stałe przypominanie jego życia i nauczania.

Cytować | Zgłoś administratorowi

#4 z Wilna 2026-03-26 13:10

Modlimy się o rychłe rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego naszego umiłowanego Patriarchy Wileńszczyzny.

Cytować | Zgłoś administratorowi

#3 Alicja 2026-03-26 13:09

Święty człowiek!

Cytować | Zgłoś administratorowi

#2 Janusz 2026-03-26 12:45

Prałat Obrembski, ten wyjątkowy kapłan jest dla mieszkańców Wileńszczyzny nie tylko przykładem patriotyzmu i wiary, ale też niekwestionowanym autorytetem moralnym.

Cytować | Zgłoś administratorowi

#1 Ewa 2026-03-26 12:18

„Tylko Bóg uzasadnia sens życia. On czeka nas na granicy z dobrymi uczynkami, z wiarą i miłością” – mówił ks. prałat Józef Obrembski.

Cytować | Zgłoś administratorowi

Odśwież komentarze
Kanał RSS z komentarzami do tego postu.

Dodaj komentarz

JComments