30 września w 1723 roku w kościele pw. Świętej Trójcy w Wędziagole założone zostało Bractwo Świętego Różańca, dla którego Stolica Apostolska w tamtym czasie udzieliła odpustu.
W kościele urządzono ołtarz z obrazem Najświętszej Maryi Panny Różańcowej z Dzieciątkiem, który zachował się do dnia dzisiejszego. Obraz przedstawia wizję św. Dominika: Maryja daje mu sznur korali, które on nazwał różanym wieńcem. Na obrazie widzimy świętego w podniosłym nastroju, który uwidacznia się w wyrazistej mowie ciała, szczególnie – w gestach rąk. Emocjonalna więź uczestników wydarzenia nadaje szczególnego wyrazu symbolicznemu przekazaniu i przyjęciu różańca. Atrybut św. Dominika – pies z zapaloną pochodnią (symbol kaznodziei misjonarzy).
Do Bractwa Najświętszej Maryi Panny Różańcowej w Wędziagole należało kilkanaście tysięcy osób: mieszkańców miasteczka, ludzi z okolicznych wsi i miast. Świadczy o tym lista członków ówczesnego bractwa. Jego członkowie mieli też swoje prawidła, które reglamentowały ich status. Znaczący wysiłek bractwa był skierowany na podnoszenie stopnia moralności danej społeczności, przeciwstawianie się złym nawykom, budzenie uczuć religijnych. Dlatego Kościół podtrzymuje bractwa, będące skutecznym środkiem odnowy życia religijnego i obdarowuje ich członków przeróżnymi łaskami duchowymi i odpustami, które członkowie zazwyczaj pozyskują w dniu wstąpienia do bractwa, na jego dorocznym święcie, w godzinie śmierci oraz za poszczególne dobre uczynki.
Cieszy to, że Polacy w Wędziagole kontynuują piękne tradycje religijności, które są pielęgnowane od XVIII wieku, od czasów Wielkiego Księstwa Litewskiego.
Ryszard Jankowski
