Klasztor po wielu latach batalii wreszcie powrócił w prawowite ręce. Niełatwa to byłą przeprawa, a jeszcze teraz słychać głosy oburzonych tym, że klasztor wrócił w "polskie" ręce. Tak mówi choćby Vytautas Landsbergis, zapominając że kościół katolicki jest powszechny, czyli obejmuje ludzi różnych narodów i narodowości, a najważniejsze jest to że wszystkich ma prowadzić do Boga.

Franciszkanie przybyli do Wilna jeszcze w czasach pogańskich. Wspomina o nich (oraz o dominikanach) wielki książę litewski Giedymin w 1322 w liście do papieża Jana XXII, w którym prosi go o wsparcie przeciwko Zakonowi Krzyżackiemu.

Franciszkanin Andrzej Jastrzębiec z Krakowa został pierwszym biskupem w Wilnie, po tym jak w 1388 dokonał chrztu Litwy; sprawował ten urząd przez dziesięć lat.


Ich, lietuvisów Giedymin zaprosił Franciszkanów a dzisiaj pseudo patrioci, którzy w nazwie mają "litewscy chrześcijańscy" oburzają się, że klasztor zwrócono zakonowi

zwykli ludzie pomagali czy to fizycznie czy materialnie, mówili nie poddawajcie się. Wspierali modlitwą

To będzie już trzecie poświęcenie na chwałę Panu Bogu

Pierwsze po oddaniu klasztoru (zaraz po powstaniu styczniowym), drugie w dwudziestoleciu między wojennym i teraz trzecie

„Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga”
(Mt 22, 21)