W Sanktuarium MB Studzieniczańskiej

Po przybyciu do Studzienicznej pielgrzymi skierowali się do kościoła parafialnego pw. MB Szkaplerznej. Tam powitał ich proboszcz i kustosz Sanktuarium MB Studzieniczańskiej ksiądz Wojciech Stokłosa. Opowiedział on o historii powstania sanktuarium.

Sanktuarium MB Studzieniczańskiej mieści się na tzw. „wyspie”, dziś połączonej groblą z lądem. Jego powstanie łączy się z osiedleniem na wyspie pustelnika, który przybył tam z kopią obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Zbudował chatkę , prowadził życie pustelnicze modląc się do Matki Bożej. To przyciągało na wyspę mieszkańców okolicznych wsi, którzy zaczęli odwiedzać pustelnika, prosząc o modlitwę, o radę w trudnych sprawach. W 1728 r. pustelnik opuścił wyspę. Ale miejsce uważane przez ludzi za święte, obraz za cudowny nadal przyciągał mieszkańców otaczającej puszczy i nie tylko. W 1740 r. biskup wileński powołał komisję celem zbadania dziejących się tam rzeczy. W 1741 r. komisja wydała pozytywną opinię o wydarzeniach na wyspie. W 1772 r. do Studzienicznej przybył pochodzący z Wilna pułkownik Wojska Polskiego Wincenty Morawski i osiadł na wyspie jako pustelnik. Dzięki bezgranicznej służbie ludziom, m. in. leczył ich ziołami, zyskał uznanie przybywających pielgrzymów. Z ich ofiar wybudował drewnianą kapliczkę. W 1782 r. Morawski udał się pieszo do Rzymu, gdzie u papieża Piusa VI wyprosił cztery odpusty dla Studzienicznej: na święto Zesłania Ducha św., na św. Anny, św. Jana Nepomucena i św. Tekli. Przywiózł też 3 obrazy tych świętych. Dwa z nich zachowały się i zostały umieszczone w kościele parafialnym, więc mogli je oglądać pątnicy z Wileńszczyzny. W 1786 r. powstaje kościół, ale czas szybko go niszczy. W 1847 r. miejscowa ludność buduje nowy kościół parafialny. Na wyspie w 1872 r, została wybudowana kaplica, a w końcu XIX w. została usypana grobla łącząca wyspę z lądem. 17 września 1995 r. Prymas Polski kardynał Józef Glemp dokonał koronacji obrazu MB Studzieniczańskiej. W czerwcu 1999 r. sanktuarium w Studzienicznej odwiedził papież Jan Paweł II, przypływając tam statkiem…

Z kościoła parafialnego pielgrzymi na czele z ks. Wojciechem Stokłosą skierowali swe kroki do Sanktuarium Matki Bożej Studzieniczańskiej. Jest to murowana kaplica w kształcie ośmiokątnej rotundy. W jej wnętrzu znajdują się łaskami słynący obraz Matki Bożej Studzieniczańskiej (kopia obrazu MB Częstochowskiej), liczne wota, obraz św. Jana Pawła II, relikwie Wielkiego Rodaka.

Ks. Wojciech Stokłosa opowiedział o cudach, dziejących się za wstawiennictwem Matki Bożej Studzieniczańskiej, m. in o uzdrowieniach, które znał z opowiadań wiernych.

W pobliżu kaplicy znajduje się studnia, a woda z niej uważana jest za cudowną, ma właściwości lecznicze. Nie omieszkali skorzystać z niej pątnicy z Wileńszczyzny, napełniając butelki tą wodą.

W Kaplicy Klęczącego Pana Jezusa

Następnym miejscem pielgrzymki była Kaplica Klęczącego Pana Jezusa w pobliskim Augustowie.

Według opowiadań przed laty w miejscu obecnej kaplicy ukazał się na dużym kamieniu klęczący Pan Jezus dźwigający Krzyż. W 1710 r. w czasie epidemii dżumy w dawnej rogatce miasta ustawiono w prowizorycznej budce figurkę Klęczącego Pana Jezusa. Pewnego razu przejeżdżał tam Mazur i zajrzał do budki. Ujrzawszy figurkę Pana Jezusa pomodlił się. Widząc dookoła wielkie ubóstwo powiedział: Panie Jezu, jak musi Ci tutaj być zimno i biednie”. Wydało mu się, że Pan Jezus zatrząsnął się z zimna. Na wieść o tym wystawiono drewnianą kaplicę, do której zaczęli przybywać mieszkańcy okolicy. Na początku XIX w. cieśla Tomasz Wasilewski za własne pieniądze wybudował nową kapliczkę, do której przybywali licznie wierni, doznając łask. Kaplica stała tam do wybuchu wojny w 1939 r. Były tam sprawowane Msze św. w wyjątkowych intencjach wiernych przez księży z kościoła Serca Jezusowego w Augustowie. W 1944 r. kaplica została spalona. W 1953 r. zbudowano nową murowana kaplicę. Od 1975 r. do 1992 r. opiekę nad kaplicą sprawował ks. kanonik Paweł Gąsowski, a od 1992 r. opiekę przejął kościół pw. św. Jana Chrzciciela na Borkach. W Kaplicy Klęczącego Pana Jezusa wielu wiernych doznało różnych łask i uzdrowień. Tam też pielgrzymi z Wileńszczyzny zanosili swe modlitewne prośby przed oblicze Klęczącego Pana Jezusa.

W Sanktuarium MB Królowej Rodzin w Rajgrodzie

Z Augustowa pielgrzymi szlak wiernych z Wileńszczyzny prowadził do Rajgrodu – Sanktuarium Matki Bożej Rajgrodzkiej Królowej Rodzin – kościoła pw. Narodzenia NMP. Tam nad ołtarzem głównym mieści się obraz Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus. Ma wymiary 165x140 cm, przedstawia Maryję z Dzieciątkiem Jezus na lewym ramieniu, trzymającego w prawej dłoni jabłko królewskie. Został on koronowany koronami papieskimi 5 sierpnia 2000 r. przez ks. biskupa Wojciecha Ziembę.

Jak tradycja głosi Matka Boża miała się objawiać na maleńkiej wysepce jeziora Rajgrodzkiego. Na tej wysepce wierni zbudowali drewnianą kapliczkę i umieścili w niej obraz. Druga wersja podaje, że pewnego razu rybacy wyłowili z jeziora skrzynię, w której znajdował się obraz Madonny z Dzieciątkiem. W nocy jeden z rybaków miał sen, podczas którego Maryja powiedziała, że chce aby ów obraz umieścić na małej wysepce naprzeciw kościoła. I tak się stało. Po pewnym czasie poziom wody podniósł się, wysepka znikła pod wodą, a obraz przeniesiono do kościoła.

W kościele pw. Narodzenia NMP – Sanktuarium Matki Bożej Rajgrodzkiej Królowej Rodzin była sprawowana Msza św. przez księdza Roberta Wielgata, wikariusza, w intencjach pielgrzymów z Wileńszczyzny, zapisanych na kartkach podczas drogi.

Jeszcze przed Mszą św. pielgrzymi skierowali kroki nad jezioro Rajgrodzkie, gdzie m.in. zobaczyli na kępie stojącą małą kapliczkę, i na Golgotę Krzyżową, znajdującą się niedaleko od kościoła po drugiej stronie szosy. Powstała ona w 2005 r. 14 stacji Drogi Krzyżowej wykonanych jest z naturalnego kamienia. Nad nimi góruje Krzyż z konającym Jezusem, a po obu jego stronach stoją posągi Matki Bożej i Marii Magdaleny. U podnóża – napisy imion świętych i wykute z kamienia Godło Rzeczyspospolitej Polskiej – Orzeł.

„Wodnym” szlakiem papieskim

Z Rajgrodu szlak pielgrzymkowy ponownie przywiódł do Augustowa, gdzie statkiem Żeglugi Augustowskiej „Swoboda” wierni z Wileńszczyzny popłynęli do Studzienicznej. Trasa prowadziła przez akweny wodne Kanału Augustowskiego: rzekę Netta, rzeczkę Klonownica, jeziora Necko, Białe, Studzieniczne. Na śluzie „Przewięź” statek wpłynął do komory śluzy, która po zamknięciu wrót napełniła się wodą w celu wyrównaniu różnic poziomu wody między jeziorem Białym a Studzienicznym. Po śluzowaniu statek wypłynął na jezioro Studzienicznej. Zacumował przy półwyspie w pobliżu Kaplicy Matki Bożej Studzieniczańskiej. Był to Szlak Papieski. Podczas siódmej pielgrzymki do Polski 9 czerwca 1999 r. papież Jan Paweł II płynął statkiem „Serwy” z Augustowa do Studzienicznej. Rejs rozpoczął się z przystani przy Oficerskim Yacht Klubie „Pacyfik”. Dziś przed budynkiem klubu znajduje się pomnik w kształcie fotela i tablicy pamiątkowej. W Studzienicznej Ojciec Święty zszedł na brzeg i skierował się do Sanktuarium MB Studzieniczańskiej, aby się tam pomodlić. To wydarzenie przypomina wzniesiony w 2000 r. pomnik Jana Pawła II. Na tablicy umieszczono słowa, które wówczas wypowiedział : „Byłem tu wiele razy, ale jako papież po raz pierwszy i chyba ostatni”.

Ze Studzienicznej pielgrzymi z Wileńszczyzny udali się w drogę powrotną, zapewne pełni wrażeń i pokrzepieni duchowo.

Niewątpliwie słowa uznania i podziękowania należą się Stanisławowi Łabowiczowi, który pomimo dolegliwości zdrowotnych nadal angażuje się w organizację pielgrzymek do Polski czy po Litwie i przewodniczy im, wkładając w to niemało wysiłku.

Jan Lewicki