Bitwa rozpoczęła się 13 sierpnia natarciem wojsk sowieckich na Warszawę. Początkowo przyniosło ono sukces i bolszewicy zdobyli Radzymin. Następnego dnia polskie oddziały zatrzymały jednak czerwonoarmistów pod Ossowem i 15 sierpnia odbiły Radzymin. Zwycięstwo pozwoliło marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu wyprowadzić kontrofensywę znad Wieprza, która przełamała linie wojsk sowieckich. W konsekwencji oddziały Armii Czerwonej musiały wycofać się spod Warszawy.

Zwycięska Bitwa Warszawska pozwoliła Polakom nie tylko obronić swoją stolicę, ale zmieniła los trwającej od 1919 r. wojny polsko-bolszewickiej. Rzeczpospolita ocaliła odzyskaną po 123 latach zaborów niepodległość, zatrzymała marsz Armii Czerwonej na Zachód i uchroniła Europę przed bolszewicką rewolucją. W ocenie historyków była to jedna z najważniejszych bitew w historii Starego Kontynentu. Brytyjski dyplomata lord Edgar Vincent D’Abernon, który latem 1920 r. przebywał w Polsce, swoje wspomnienia z tego czasu opublikował w książce zatytułowanej „Osiemnasta decydująca bitwa w dziejach świata pod Warszawą 1920 r.”.

Zwycięstwo polskiej armii pod Warszawą było możliwe dzięki zaangażowaniu całego społeczeństwa, w tym klasy politycznej. Na początku lipca 1920 r. Sejm Ustawodawczy powołał Radę Obrony Państwa, specjalny organ, który miał prowadzić wojnę z bolszewikami. W jej skład weszli m.in. przedstawiciele wszystkich klubów parlamentarnych z marszałkiem Sejmu Wojciechem Trąmpczyńskim. Pod koniec miesiąca przewodniczący Rady marszałek Józef Piłsudski powołał koalicyjny Rząd Obrony Narodowej. Na jego czele stanął Wincenty Witos, a w Radzie Ministrów zasiadali przedstawiciele wszystkich partii politycznych.

Posłowie II Rzeczypospolitej aktywnie angażowali się w wojnę, m.in. przez działalność w Obywatelskim Komitecie Obrony Warszawy. Niektórzy walczyli z bronią na froncie, jak poseł Polskiej Partii Socjalistycznej Aleksander Napiórkowski, który był żołnierzem 108. pułku ułanów. Porucznik Napiórkowski zmarł 18 sierpnia w wyniku ran odniesionych pod Ciechanowem. Za udział w Bitwie Warszawskiej pośmiertnie został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari.

Na pamiątkę zwycięstwa pod Warszawą z 1920 r. 15 sierpnia jest świętem polskiego wojska. Tradycja jego obchodów sięga międzywojnia – trzy lata po Bitwie, w sierpniu 1923 r., ustanowiono w Polsce Święto Żołnierza, które było obchodzone przez cały okres istnienia II Rzeczypospolitej, w czasie okupacji i w pierwszych latach powojennych. Zakazane w PRL święto powróciło po upadku komunizmu w 1992 r. jako Święto Wojska Polskiego.

Na podst. sejm.gov.pl