Wyjazd odbył się w ramach projektu „Małe serca – Wielka Ojczyzna: śladami wiary i historii. Wilno – Częstochowa – Kraków”. Przedsięwzięcie było współfinansowane ze środków Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Wilnie. 
U Czarnej Madonny
Warte uwagi, że dla większości uczniów był to pierwszy „samodzielny” wyjazd, który odbył się bez rodziców. I cała odpowiedzialność – pakowanie walizek, pilnowanie rzeczy osobistych, przestrzeganie zasad dotyczących całej grupy – spoczywała na uczniach. Trzeba przyznać, że pierwszy taki „bezrodzicielski” egzamin zdali celująco.
Na pielgrzymim szlaku pierwsza była Częstochowa. Pokłonić się Matce Bożej na Jasnej Górze, podziękować za wszelkie łaski w tym roku szkolnym – to był cel pierwszego dnia. Trzecioklasiści szczególnie dziękowali za I Komunię św., a czwartoklasiści – za cztery lata spędzone w szkole początkowej: teraz przed nimi już nowy etap edukacji w innej placówce. Wszyscy polecili bliskich wstawiennictwu Maryi, prosząc, aby u swego Syna wypraszała potrzebne łaski. Z kolei udział w Apelu Jasnogórskim i możliwość włączenia się w modlitwę różańcową ze wszystkimi wiernymi – to pamiątka na całe życie. Do tego wszystkiego rodzice mogli się z nami połączyć się online i oglądać swoje dzieci na żywo za pomocą kanału YouTube.
Kurs na Kraków
Drugi dzień podróży minął w królewskim grodzie nad Wisłą. W Krakowie – to przede wszystkim gościna na zamku. Królewskie podwoje odsłoniły przed nami najcenniejsze skarby swoich dawnych gospodarzy – haftowane złotem szaty, cenne naczynia, drogą biżuterię, zbroję. Jak przystało na zamkową wizytę – nie obyło się bez uczty, tym razem – lodowej. Wszak w upalne południe na Wawelu najlepiej się ochłodzić lodami.
Jak się okazało, wawelski smok na przestrzeni wieków nauczył się dobrych manier i okazał się całkiem niegroźny, a wręcz przyjaźnie zionął na nas ogniem, zapraszając do zwiedzania Krakowa.
Szlakiem dawnych murów miejskich i fosy, w cieniu Plantów wyruszyliśmy na Krakowski Rynek. A „na Krakowskim Rynku wszystkie dzwony biją, cisną się mieszczanie z wyciągniętą szyją...”. I szyje młodych turystów z Wilna wyciągały się, żeby dostrzec hej na wieży hejnalistę albo choć jego trąbkę, porównać, czym się różni Mickiewicz Krakowski od Wileńskiego, zaś na ul. Franciszkańskiej zerknąć w okno papieskie i obejrzeć piękne wzory Wyspiańskiego we franciszkańskim kościele. No i żeby podziwiać cuda i cudeńka na krakowskich straganach. Ach, oczywiście, żeby cokolwiek sobie z tych cudeniek przywieźć do domu.
Obiad w restauracji – najlepszy z możliwych dla naszych smakowych kubków – naggetsy i frytki – zwieńczył pierwszą część dnia.
Śladami legend
Kolejny punkt zwiedzania okazał się 130 metrów pod ziemią. Pobyt w Krakowie zwieńczyliśmy wyjazdem do Wieliczki. Wcześniej, oczywiście, uczniowie zapoznali się z legendą o św. Kindze i jej darze dla Polaków. Kopalnia soli otworzyła przed uczniami swoje podwoje, a raczej tajemnicze podziemne tunele, które, jak się okazało, można było polizać. Słone korytarze, słone, rzeźby, no bo słona jest cała ta sól. Zachwyceni byliśmy podziemnym światem górników, ale też podziwialiśmy ich poświęcenie, trudności i pracę, dzięki którym mamy tak unikatowe miejsce do zwiedzania.
Udało się też spotkać krasnoludki i odnaleźć zaręczynowy pierścionek św. Kingi, a do domu zabrać beczułkę soli. Teraz wszystkie potrawy w naszych wileńskich domach będą smakować inaczej – wielicko!
Teresa Worobiej
Fot. autorka
