Po raz kolejny Festyn zebrał w tym mieście – niegdyś stolicy litewskiej energetyki atomowej – polskie zespoły z Wileńszczyzny i tzw. kresów Kresów, by poświadczyć, że polski pierwiastek nie tylko nie jest tu obcy, ale też ma swoje głębokie korzenie – w okolicy Wisagini, w dziś, niestety, często całkowicie opustoszałych wsiach o swojsko brzmiących nazwach: Gajdy, Kurkulany, po których zostały jedynie wspomnienia i fotografie w starych domowych albumach, mieszkała ludność polska. Działający tu Wisagiński Oddział ZPL (prezes Zygfryd Binkiewicz) dba nie tylko o zachowanie pamięci i prawdy historycznej, ale też tworzy najnowszą historię miasta, której istotną częścią składową jest polski wątek. W Wisagini Polacy plasują się na trzecim miejscu jako mniejszość narodowa, a Białorusini – na drugim (ta różnica nie stanowi 1 proc.). Najliczniejszą mniejszością są tu… Litwini. Dominuje (ponad 50 proc. mieszkańców) „większość” rosyjska.
Od dobrych kilku lat Festyn Kultury Polskiej zadomowił się w pięknie odbudowanym Wisagińskim Centrum Kultury „Draugystė” („Przyjaźń”), która to nazwa bardzo trafnie oddaje ducha tego miasta, łączącego, przyznajmy, w wielce skomplikowanej sytuacji geopolitycznej, tak nietypowy dla Litwy konglomerat ludzki. Tradycyjnie już do prowadzenia imprezy, której koordynatorem tego roku była wiceprezes Oddziału Walentyna Bajazitowa, został zaproszony wielce lubiany przez miejscową publiczność gawędziarz Wincuk – Dominik Kuziniewicz. Jego anegdotki, opowiastki, ilustrujące grymasy codziennego życia, bawią publiczność spragnioną humoru i rozrywki. Tego roku w prowadzeniu wydarzenia towarzyszyła mu Anna Špakauskienė – członkini Zarządu Wisagińskiego Oddziału ZPL i w tym duecie świetnie się dopełniali.
Inaugurując imprezę witali w imieniu organizatorów czestników i gości Festynu. Z kolei „muzycznie“ witał wszystkich działający pod patronatem miejscowego Oddzialu ZPL polski zespół ludowy „Tumielanka“ (kierownictwo: Skaidrunė Baliūnaitė, Svetlana Mikelskaitė), który przed dwoma laty świętował swój jubileusz 25-lecia. „Tumielanka“ godnie reprezentujje Polaków z Wisagini i okolic oraz miasto. Warto odnotować, że Wisaginia ma w Polsce dwa miasta partnerskie: Lidzbark Warmiński oraz Zambrów i zespół nie raz reprezentował tam (i w pobliskich miastach) swoją małą ojczyznę, m. In. podczas Kaziuków. Gościł również na festynach kultury polskiej w poszczególnych oddziałach ZPL na całej Litwie, odwiedzał też rodaków na Łotwie. „Tumielanka“ pięknie się spisała w litewskim programie telewizyjnym „Duokim garo“ oraz „na żywo“ na wielu miejskich świętach. Zespół jest dumny z własnej kapeli i widzowie mogli się przekonać, że ciągle się doskonali, ma imponujacy repertuar, który zaprezentował podczas Festynu w kilku odsłonach.
Festyn był też okazją do przybycia honorowych gości. Zaszcycilii go swoją obecnością Konsul Generalny Rzeczypospoliterj Polskiej w Wilnie Dariusz Wisniewski oraz pani konsul Jolanta Wiśnioch. Zabierając głos dyplomata wyraził słowa uznania pod adresem miejscowych rodaków, którzy potrafią pielęgnować ojczystą kulturę, język, tradycje na odległych od zwarcie zamieszkałych przez Polaków na Litwie terenach.
Serdecznie dziękował polskiej społecznoścvi Wisagini za aktywny udział w życiu społeczno-politycznym i kulturalnym mer miasta Erlandas Galaguz, który wraz z dyrektorem administracji samorządu Andriusem Bukauskasem przybył na polskie święto.
Nie zabrakło na nim również pomocnika posła na Sejm RL Jevgenija Šuklina, Olgi Manc, która przekazała organizatorom Festynu pozdrowienia i upominki oraz radnych miasta z ramienia AWPL-ZChr Dmitrija Ikonnikova i Sergeja Kotova. W imieniu prezes Jezioroskiego Oddziału Rejonowego ZPL Teresy Narkevičienė miłe słowa skierowała do rodaków wraz z kwiatami i podziękowaniami za współpracę jej zastępca Waleria Paliwoda.
Wśród uczestników Festynu były dwa kobiece zespoły wokalne: zaprzyjaźniony z Wisaginią, działający tuż obok – w Turmoncie – „Srebrne pasemko“ (kierownik Walerij Bogomolnikow) oraz „Mejszagolanki“ (kierownik Jasia Mackiewicz) z Mejszagoły w rejonie wileńskim. Panie zaprezentowały piosenki w różnych stylach i tematyce, które zostały nagrodzone głośnymi brawami.
Wesołe nuty brzmiały podczas popisów kapeli „Suderwianie“ (kierownik Eduar Michalkiewicz) z Suderwi w rejonie wileńskim. Swojskie melodie i skoczna muzyka zachęcały do weselenia się i publiczność dobrze się bawiła.
Na tegoroczny Festyn został zaproszony przez organizatorów jeden z czołowych zespółów pieśni i tańca rejonu solecznickiego – „Solczanie“ (kierownik artystyczny Elwira Uczkuronis). Powstały w 1987 roku kolektyw ma wielce bogaty repertuar, w którym są pieśni i tańce narodowe, patriotyczne oraz ludowe z różnych regionów Polski, jak też Wileńszczyzny, obrazki sceniczne. Podczas koncertu, w dwóch odsłonach, widzowie mieli okazję usłyszeć pieśni: „Jest taki kraj“, „Ojczysta ziemia“, wiązanki polskich piosenek ludowych oraz dwie suity: łowicką i biłgorajską w wykonaniu zespołu. Mistrzostwo wykonania, piękne stroje, energia i radość płynące ze sceny podbiły serca publiczności, która nie szczędziła braw dla „Solczan“.
Koncert został zwieńczony wspólnym zdjęciem uczestników Festynu. Gospodarze zespołom wręczyli dyplomy oraz upominki. Po koncercie na wszystkich czekało wspólne biesiadowanie w Centrum Wspólnot Narodowych, gdzie też swoją siedzibę ma Wisagiński Oddział Związku Polaków na Litwie.
Święto zostało zrealiizowane jako „Zadanie dofinansowane w ramach sprawowania ,opieki Senatu RP nad Polonią i Polakami za granmicą w 2025 roku“ , przy wsparciu Stowarzyszenia „Wspólnota Polska“ oraz Wisagińskiego Cerntrum Kultury.
Nasza Gazeta nr 23
