Na tereny polskie święto przywędrowało mniej więcej w okresie odrodzenia. Niezależnie, czy świętowano w chłopskiej chacie, karczmie czy w pałacu magnackim, we wszystkich tych domach obowiązywała jedna zasada: „jemy bardzo dużo i jemy bardzo tłusto”, ale oczywiście w zależności od możliwości. Drugą cechą było to, że „jemy bardzo dużo mięsa”, ponieważ od Wielkiej Środy rozpoczyna się okres, kiedy zakazane jest jego jedzenie. Częstą tradycją było też organizowanie kuligów.

Początki – czyli carnavale

Karnawał znany w obecnej formie ma swoje początki we Włoszech drugiej połowy X wieku, a najbardziej kojarzyć się może z Wenecją. Już w dokumentach z 1094 roku znaleźć można o tym wzmianki. 

Wówczas karnawał trwał w Wenecji odbywał się corocznie i trwał przez niemal sześć miesięcy. Sam pomysł miał między innymi przyciągnąć zaciekawione możne osobistości z Europy, czyli dzisiaj można byłoby to nazwać chwytem turystycznym. A propozycja była kusząca, ponieważ zabawa miała na celu między innymi zatarcie podziałów społecznych oraz religijnych poprzez anonimowość jaką zapewniały noszone w tym czasie maski oraz kostiumy. Był to także czas bezkarności w drwieniu z władzy i duchowieństwa, okres wyzwolenia z obyczajów i obowiązków oraz czas ciągłej zabawy. Noszenie maski w czasie karnawału było obowiązkowe, a za jej brak w przestrzeni publicznej można było być ukaranym.

Najhuczniejszy karnawał na świecie

Dzisiaj to Rio de Janeiro słynie z hucznego obchodzenia karnawału, do którego przygotowania trwają przez cały rok. Miasto słonecznej samby obchodzi karnawał przez pięć dni i nocy bez nawet najkrótszej przerwy w zabawie. Szkoły samby rywalizują ze sobą przygotowując kolorowe parady, które na ten czas przejmują główne ulice miasta. Jest to największy karnawał na świecie, dodatkowo wpisany do Księgi Rekordów Guinessa – w 2014 roku na ulicach Rio bawiło się 5 mln osób.

Rota